หลังความวุ่นวายผ่านพ้นไป ท่านหลินก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม สิ่งแรกที่ท่านผู้เฒ่าทำเมื่อตื่นขึ้นมาคือการคว้าตัวพี่ใหญ่ตระกูลหลินที่กำลังป้อนยาให้อยู่แน่น
รู้ดีว่าบิดาตนเองคิดอะไรอยู่ หลินวานจึงรีบเอ่ยปากขึ้นทันที:
“ท่านพ่อ ท่านไม่ได้ยินผิดไป เพิ่งอาจิ่งของเราสอบได้ ยังเป็นอันดับสามในสามอันดับแรก เป็นบัณฑิตอันดับสามโดยแท้จริง!”
เห็นทีท่านพ่อจะมีทีท่าจะเป็นลมอีกครั้ง พี่ใหญ่ตระกูลหลินจึงรีบกดจุดฝังเข็มตามวิธีที่น้องสะใภ้เพิ่งสอนไป ปากก็พร่ำบอกไม่หยุด:
“ท่านพ่อ ท่านจะเอาชีวิตไปเสี่ยงไม่ได้เด็ดขาด! คิดดูเถิด หากท่านเป็นอะไรไป อย่างน้อยก็ต้องเป็นปีที่อาจิ่งของเราจะรับราชการไม่ได้”
ต้องยอมรับว่า ลูกสาวแท้ๆ ก็คือลูกสาวแท้ๆ!
คำพูดหนึ่งเข้าตรงใจผู้เฒ่าเข้าเป้ากลาง
ท่านหลินที่เดิมทีมึนงงอยู่พลันราวกับถูกฉีดยากระตุ้นหมื่นโวลต์ ลุกพรวดจากที่นอนอย่างว่องไว
“เร็วเข้า! ประทัดล่ะ! เงินแจกความดีใจล่ะ!”
“แล้วเจ้าหน้าที่ที่มาแจ้งข่าวดีเล่า ใช่แล้ว เมื่อครู่ท่านอำเภอมาแล้วหรือไม่?”
ที่พูดถึงท่านอำเภอ ปากของพี่ใหญ่ตระกูลหลินก็กระตุกอีกครั้ง:
“ท่านพ่อวางใจได้ ท่านอำเภอตอนนี้ยังอยู่บ้านข้างๆ!”
เพียงแต่ใบหน้านั้นขาวซีดเสียจริง ท่านพ่อของนางทำให้ผู้อื่นตกใจแทบแย่ไปแล้ว
แค้นอะไรกันนักหนานะ!
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น จนกว่าจะยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าท่านหลินไม่เป็นไร เพียงแค่ตื่นเต้นจนเป็นลมไปชั่วครู่ ไม่ได้กระทบร่างกาย ท่านอำเภอจึงได้แต่แสดงสีหน้าโล่งอกเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก แล้วเดินโซซัดโซเซจากจวนตระกูลหลินไปพร้อมกับการประคองของทหารยาม