ถูกผลักลงไปกับพื้นอย่างแรง มองดูเด็กสองคนวิ่งจากไปโดยไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย นอนอยู่บนพื้นดินที่เย็นเยียบ เอ้อร์ยาก็ระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้น
ในชั่วขณะนั้น นางคิดถึงลูกชายลูกสาวจากชาติก่อนของนางขึ้นมาโดยพลัน รวมถึงชายผู้หนึ่งที่ทั้งชีวิตไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ต้องหาเช้ากินค่ำในผืนดิน แต่กลับยอมทำงานหลายอย่างในเมืองเพื่อหารายได้มาซื้อขนมดอกลำเจียกให้นางและลูก ๆ และสุดท้ายก็ต้องจมน้ำตายระหว่างถูกเกณฑ์แรงงาน
นางยังจำได้ดีว่า แม้ตอนนั้นจะลำบาก แต่วันคืนของนางดีกว่ายามนี้อย่างเทียบไม่ติด ไม่เพียงน้องสาวสามที่คอยช่วยเหลืออย่างลับ ๆ เสมอ มารดาผู้ขลาดเขลามาทั้งชีวิตก็ยังทนคำด่าทอเสียดสีของอาสะใภ้ใหญ่ แล้วคอยเอาของมาให้นางกับลูก ๆ ทั้งสองเป็นระยะ ๆ
แม้แต่ซื่อหยา ลูกพี่ลูกน้อง.....
เมื่อคิดถึงลูกพี่ลูกน้อง เอ้อร์ยาก็กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ในชาติก่อนปีที่สามีของนางประสบเหตุนั้นเอง หลิวเหวินไฉ สามีของซื่อหยา ซึ่งเป็นชายที่นางเกลียดชังที่สุดในชาตินี้ ก็สอบได้จวี่เหรินขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เริ่มเกลียดตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? คงจะเริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปกระมัง!
ด้วยเป็นหญิงจากตระกูลเซี่ยเหมือนกัน แต่ลูกพี่ลูกน้องกลับสดใสสง่างามราวกับคนละภพ เป็นถึงภรรยาจวี่เหริน หรือแม้แต่ภรรยาฮั่นหลิน ผู้ไม่ต้องแตะต้องน้ำร้อนน้ำเย็น
ต่อให้จากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควร ก็ยังมีสามีที่ภักดีไม่เสื่อมคลายเขียนบทกวีให้จนใครต่อใครต่างพากันอิจฉา ชื่อเสียงเลื่องลือไปไกลถึงอำเภอเล็ก ๆ อันห่างไกลแห่งนี้ด้วยซ้ำ สุดท้ายนั้น ผ่านไปเพียงไม่ถึงสองปีหลังจากซื่อหยาตาย สามีผู้นั้นก็ตรอมใจตายหน้าศพของภรรยา