ยาวิเศษเปิดปัญญา?
มองดูใบหน้าสุนัขบนจอแสงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเจ้าระบบ
อันหนิงคิดในใจ:
ดูเหมือนการหยั่งเชิงก่อนหน้านี้ของนางจะถูกต้อง ตอนที่เอ่ยปาก ด้วยสมองของระบบเจ้าโง่ กลับแสดงท่าทีระวังตัวออกมาทันที นั่นเป็นปัญหาในตัวมันเองอยู่แล้ว เป็นเพียงเครื่องพิสูจน์ว่าเมื่อก่อนมีผู้ปฏิบัติภารกิจคนอื่นเคยทำเช่นเดียวกัน
และมีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะทำสำเร็จด้วย
เมื่อมีแบบอย่างแล้ว แม้ระบบจะโง่ แต่ชัดเจนว่าพวก “คน” ระดับสูงเหนือมันขึ้นไปหาได้โง่ไม่ แล้วจะไม่หาทางป้องกันไว้หรือ?
เป็นไปตามคาด ยอมหัวล้านดีกว่า นางยอมทิ้งการใช้ยาวิเศษเปิดปัญญาของนอกนี้ไปน่ะถูกแล้ว
เกรงว่าขอเพียงนางใช้ หรือไม่ก็เผลอทิ้งร่องรอยไว้ ในมือเจ้าระบบจะต้องมีไพ่ตายสำรองแน่
เหลือบมองระบบที่ถูกขังในอุปกรณ์พิเศษ ตอนนี้มีสีหน้าตื่นตระหนกเต็มเปี่ยม อันหนิงก้มหน้ามือกดแป้นพิมพ์รัวรหัสชุดหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ภายในห้องทดลองที่ว่างเปล่า ตอนนี้เงียบจนน่าขนลุก
เหลือไว้เพียงเสียงแป้นพิมพ์ที่ดังเปรี๊ยะ ๆ กับในเครื่องมือนั้น เสียงครางโอดโอยอย่างเจ็บปวดของเจ้าระบบ
อันที่จริงพูดตามตรง ในเมื่อไพ่ตายของอีกฝ่ายไม่รู้ชัด ส่วนตัวเองก็มีฐานกำลังไม่พอ ตอนแรกนางก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายเร็วนัก
ส่วนคำโง่ ๆ ที่ระบบโง่พร่ำพูดเป็นครั้งคราวนางก็จะไม่ใส่ใจ อย่างไรเสียมันก็เปลี่ยนการตัดสินใจของนางไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้สิ่งมีชีวิตอัจฉริยะที่มาสิงในทะเลจิตสำนึกของเจ้านี่ เจ้าคิดหรืออยากให้มันฉลาดนัก?
โง่สิ ถึงดีที่สุด!
แต่น่าเสียดาย...
อันหนิงอดไม่ได้ที่จะหลุบตาลง:
ก็โทษที่ระบบของตัวเองมันโง่เกินไป นึกไม่ถึงจะเผลอหลุดข่าวว่าผ่านอีกสองโลกก็อาจได้เลื่อนขั้น
เลื่อนขั้น? ข้อกำหนดคือต้องทำภารกิจห้าอย่างให้สำเร็จสมบูรณ์
มิใช่อันหนิงจะคุยโว ผู้ที่ทำถึงขั้นนี้ได้อย่างน้อยหัวสมองก็คงไม่เลวนัก เช่นนั้นที่เรียกว่าเลื่อนขั้น สุดท้ายแล้วเพื่ออะไร?
ในนั้นไม่มีเจตนาป้องกันพวกผู้ปฏิบัติภารกิจอย่างพวกนางเลยหรือ?
อีกทั้งราง ๆ อันหนิงสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ว่าครั้งนี้อาจเป็นโอกาสเดียวในอีกนานทีเดียว