ในขณะที่อันหนิงได้สติ ตรงหน้าก็มีมือคู่หนึ่งที่ผ่านการดูแลรักษามาเป็นอย่างดี ระหว่างนิ้วมีแหวนเพชรเม็ดใหญ่... สรุปว่านี่คือมือที่เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของคุณนายผู้ดี
แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ว่ามือคู่นี้มีค่ามากแค่ไหน แต่เป็นสิ่งที่ยื่นใส่มือเธอมาอย่างโจ๋งครึ่มต่างหาก...
นั่นก็คือบัตรธนาคาร???
เอ่อ... เพิ่งมารับบทก็สนุกซะแล้วสิ?
อันหนิงพยายามรักษาสีหน้าเดิมไว้ด้วยสัญชาตญาณ
ไม่ผิดคาด วินาทีต่อมาเธอก็ได้ยินเสียงที่ทั้งสง่างามและแฝงความหยิ่งยะโสเล็กน้อยของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นว่า:
"ดีแล้ว ตามที่เคยตกลงกันไว้ เมื่อของได้มอบให้คุณไปแล้ว ก็ขอให้คุณสวีอย่าลืมสัญญาที่มีต่อกัน"
"ตอนนี้บริษัทจี๋อยู่ในสถานการณ์ไหน คุณสวีก็คงรู้ดี เชื่อว่าคนฉลาดเช่นคุณย่อมต้องตัดสินใจในทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง"
พูดจบก็ไม่แม้แต่จะให้เวลาโต้ตอบ ไม่แม้แต่จะหันมามองอันหนิงสักนิด รีบคว้ากระเป๋าแล้วลุกเดินจากไปอย่างสง่างาม
ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน: "อ้อ ลืมบอกไปว่า รหัสคือเลขหกตัวท้ายของบัตรใบนี้"
อันหนิง: "..."
เมื่อกวาดตามองรอบๆ ห้องส่วนตัวที่เห็นได้ชัดว่ามีความเป็นส่วนตัวสูง อันหนิงก็ค่อยๆ หลับตาลง เริ่มรับความทรงจำของร่างนี้
สวีอันหนิง อายุ 21 ปี พ่อแม่เสียชีวิต ตั้งแต่หกขวบเติบโตมากับยายที่แก่ชรา แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน กระทั่งยายที่เป็นคนเดียวที่เธอพึ่งพาได้ก็จากไปเสียแล้ว