หลังจากเวินเนี่ยนกินบะหมี่ไปเกือบครึ่งชามจนหมด เธอก็ลุกขึ้นเตรียมเอาชามกับตะเกียบไปใส่เครื่องล้างจาน แต่ป้าหวังรีบเข้ามาห้ามไว้
“เดี๋ยวฉันทำเอง ก่อนคุณชายหรงจะมา เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”
เมื่อครู่คุณนายหรงส่งข้อความมาบอกว่าให้เก็บคนไว้ก่อนสองคน หากพรุ่งนี้หรือมะรืนมีใครป่วยหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา อีกคนจะได้ช่วยทำแทน
คนร่ำรวยกับคนธรรมดาราวกับอยู่กันคนละโลก ศักดิ์ศรีของคนธรรมดาในสายตาคนร่ำรวยเหล่านี้ ยังไม่สำคัญเท่าอากาศเสียด้วยซ้ำ
เงินหนึ่งร้อยล้านซื้อศักดิ์ศรีของคนธรรมดาได้หรือเปล่า?
ป้าหวัง: ได้สิ ได้แน่นอน
ป้าหวังบอกหญิงสาวว่าเจียงจือก็ถูกให้อยู่ต่อด้วย เธอกลัวว่าหญิงสาวจะเสียศักดิ์ศรีจนตัดสินใจถอนตัวไปเอง
เธอเอ่ยปลอบว่า “เนี่ยนเนี่ยน เธอก็คิดซะว่ากำลังคบกับแฟนหนุ่มแล้วกัน ฉันทำงานบ้านหรงมาตั้งหลายปี ยังไม่เคยเห็นคุณชายหรงมีความรักเลยนะ”
“พวกเธอเป็นรักแรกของกันและกัน”
เพื่อเงินหนึ่งร้อยล้าน ป้าหวังพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ขาดแค่กล้าฆ่าคนเท่านั้นแหละ
ใบหน้าขาวผ่องของเวินเนี่ยนมีสีหน้าจริงจังเป็นพิเศษ “ป้าหวัง ก่อนหน้านี้ป้าไม่ได้บอกหรือว่าถ้าฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณชายหรงคืนหนึ่ง ป้าจะให้ฉันสิบล้าน... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ยี่สิบล้านแล้วต่างหาก”