หลังเสร็จงานในช่วงหลายวันที่ผ่านมา โจวฉีเยว่ก็ซื้อตั๋วเที่ยวบินที่ออกเช้าที่สุด
ผู้จัดการแซวเขาว่า “พี่เยว่ ปกติวันหยุดพี่ก็ขลุกอยู่ในห้องอัดเสียงของบริษัทตลอด ครั้งนี้ทำไมถึงรีบกลับบ้านขนาดนี้ล่ะ?”
“ถ้าไม่รู้ คงนึกว่าพี่มีคนพิเศษแล้วเสียอีก”
โจวฉีเยว่สวมหน้ากากให้เข้าที่ มุมปากที่ซ่อนอยู่ด้านล่างยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาเอ่ยเสียงเบาว่า “ช่วงนี้เหนื่อยนิดหน่อยจริง ๆ อยากกลับไปพักสักหน่อย”
ผู้จัดการแค่พูดหยอกไปอย่างนั้น ไม่ได้สงสัยโจวฉีเยว่ พอได้ยินคำตอบ เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “รีบฟื้นฟูพลังให้ไวล่ะ อีกครึ่งเดือนกว่าจะถึงคอนเสิร์ต แฟน ๆ รอทำคลิปให้พี่อยู่นะ”
สีหน้าโจวฉีเยว่ดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง เขากดปีกหมวกลงต่ำ ก่อนตอบเรียบ ๆ ว่า “อืม รู้แล้ว”
ระหว่างทางไปสนามบิน โจวฉีเยว่รู้สึกสับสนซับซ้อนจนบอกไม่ถูก ในหัวมีแต่ภาพแฟน ๆ ช่วยกันโหวตให้เขาและออกหน้าแทนเขา เขาสอบตกวิชาการเป็นไอดอลอย่างสิ้นเชิง
แต่การหวั่นไหวต่อหญิงสาวก็เป็นเรื่องที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่นับสถานะไอดอล เขาก็เป็นแค่คนคนหนึ่ง และคนเราย่อมมีความปรารถนา ย่อมโหยหาความรัก
ความรู้สึกนี้ไม่เหมือนกับความรู้สึกที่แฟน ๆ มอบให้เขา
หญิงสาวเคยรับปากว่าจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป
เขาเชื่อแล้ว
จากนั้นเขาก็ก้มลงปลดล็อกโทรศัพท์ ก่อนส่งข้อมูลตั๋วเครื่องบินให้เวินเนี่ยน
【เยว่】：[รูปภาพ]
【เยว่】：“ที่รัก บ่ายนี้พี่ก็ได้เจอเธอแล้ว คิดไว้หรือยังว่าอยากกินอะไร?”
【ต้มโจวฉีเยว่ด้วยน้ำอุ่น】：“จานแรก กินพี่ชาย จานที่สอง กินพี่ชาย จานที่สาม กินพี่ชาย......”
【ต้มโจวฉีเยว่ด้วยน้ำอุ่น】：“เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย”