มองจากเชิงเขา สำนักเทียนจิ้งดูราวกับถูกโอบล้อมด้วยทะเลหมอก มองเห็นประตูสำนักสูงตระหง่านอยู่ราง ๆ
เมื่อมาถึงสำนักเทียนจิ้ง ทะเลเมฆกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาก็พลันเคลื่อนตัวปั่นป่วนอยู่เบื้องล่าง ระเบียงหยกขาวทอดคดเคี้ยวไปตามแนวสันเขา กระเบื้องหยกขาวเปล่งประกายอบอุ่นท่ามกลางแสงอาทิตย์
หมอกวิญญาณไหลเอื่อยอยู่ระหว่างขุนเขา กระเรียนเซียนโผบินสูงเฉียดผ่านยอดตำหนัก พลังวิญญาณในอากาศเข้มข้นยิ่งนัก เพียงมนุษย์ธรรมดาสูดเข้าไปสักครั้งก็ยืดอายุขัยได้แล้ว
สายตาของเวินเนี่ยนทอดลงไปยังลานประลองเบื้องล่าง เหล่าศิษย์สำนักในชุดคลุมสีขาวนวลยืนเรียงรายกันแน่นขนัด
เซี่ยสวินเห็นหญิงสาวมองจนเหม่อลอยอีกแล้ว คราวนี้เขาไม่ได้หึงหวงอย่างไร้เหตุผลเหมือนเมื่อครู่ เพราะเขาเรียนรู้จากความผิดพลาดแล้ว
เขาเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “ที่นี่คือสำนักเทียนจิ้ง ศิษย์สายในแต่ละคนล้วนเป็นยอดคนเหนือใคร ส่วนศิษย์สำนักนอกก็ยังดีกว่าศิษย์ของสำนักทั่วไปอยู่มาก”