เวินเนี่ยนไม่ได้มา ลู่เยี่ยนจึงไปแทนเธอ
ตอนนั้นเจียงหลินรู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้าง เธอมองลู่เยี่ยนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนจะร้องไห้ออกมา
“ฮือ ๆ...พี่เยี่ยน ในที่สุดพี่ก็ยอมมาเจอฉันแล้ว...จริงสิ เรื่องลูก พี่รู้ไหม? เขาดิ้นอยู่ในท้องฉันแล้ว...” เจียงหลินเผยสีหน้าดื้อรั้น
เมื่อเห็นเจียงหลินเป็นเช่นนี้ แววรังเกียจก็วาบผ่านดวงตาของลู่เยี่ยน เขาพูดเสียงเรียบว่า “คุณนัดเวินเนี่ยนมาเพราะอยากทำอะไร?”
“ในท้องคุณมีลูกจริงหรือเปล่า ต้องให้ผมเตือนอีกครั้งไหม?”
เจียงหลินไม่อยากฟังลู่เยี่ยนพูดเรื่องแบบนี้กับเธอ จึงยกมือขึ้นปิดหู
เมื่อเห็นเจียงหลินทำเป็นปิดหูขโมยกระดิ่ง ลู่เยี่ยนก็หมดความอดทนโดยสิ้นเชิง
วันนี้นอกจากจะมาแทนเวินเนี่ยนแล้ว เขายังมีอีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือการส่งเจียงหลินเข้าตำรวจด้วยมือของตัวเอง
“เจียงหลิน เรื่องที่ไป๋หยวนประสบอุบัติเหตุรถยนต์ คุณคงรู้ดีอยู่แล้ว ผมส่งหลักฐานที่เกี่ยวข้องให้ตำรวจไปแล้ว”
“ส่วนตระกูลเจียง พี่ชายคุณคงยังไม่ได้บอกสินะว่าเขาหนีไปต่างประเทศแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครช่วยคุณได้อีก”
เมื่อได้ยินข่าวนี้ เจียงหลินก็เอนพิงพนักเก้าอี้ กลิ่นขมของกาแฟอบอวลอยู่ในอากาศ แต่ต่อให้ขมเพียงใด ก็ไม่ขมเท่าความทุกข์ในใจเธอ
เธอถูกทุกคนทอดทิ้งแล้ว
ระบบทอดทิ้งเธอ พี่ชายทอดทิ้งเธอ พระเอกก็ทอดทิ้งเธอ...
ยิ่งเจียงหลินคิดก็ยิ่งสับสน เธอกำกระเป๋าในมือแน่น คำพูดเมื่อครู่ของลู่เยี่ยนทำให้เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเขาไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ
ลู่เยี่ยน...พระเอก...เป็นความผิดของเขาทั้งหมด เธอรักเขาขนาดนี้ แล้วลู่เยี่ยนทำกับเธอแบบนี้ได้อย่างไร!