หลังจากรับสาย เด็กสาวก็ทำให้โจวฉีเยว่ผิดหวังในความไว้ใจของเขาอีกครั้ง
เสียงหวานนุ่มดังมาจากโทรศัพท์ ฟังดูราวกับกำลังออดอ้อน
น้ำเสียงเชื่อฟังว่าง่าย แต่เนื้อหากลับกล้าหาญไม่น้อย
“**คิดถึงพี่จนหนูนอนไม่หลับ พี่ต้องรับผิดชอบหนูนะคะ”
“（）หล่อไหมคะ?”
พูดจบ เด็กสาวก็หอบหายใจแผ่วเบา ทว่าหลังจากนั้นกลับเหมือนถูกการกระทำของตัวเองทำให้ขำ จนหัวเราะหลุดออกมา
โจวฉีเยว่: “...”
เขาล่ะอยากจะร้องขอเธอจริง ๆ
ทุกครั้งที่เขาเริ่มมองเธอในแง่ดีขึ้น เด็กสาวก็มักกลับไปเป็นเหมือนเดิม ราวกับตั้งใจจะทำตรงข้ามกับเขาเสียทุกอย่าง
“เธอทำตัวปกติหน่อยได้ไหม? โทรมาตอนดึกขนาดนี้ ฉันนึกว่าเธอเป็นอะไรไปเสียอีก” โจวฉีเยว่นอนอยู่บนเตียง คุยกับเธออย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงฟังดูจนใจอยู่บ้าง
เวินเนี่ยนพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “หนูก็เป็นแบบนี้มาตลอดนี่คะ โทษพี่นั่นแหละที่น่ากินเกินไป เอาแต่ยั่วหนูแล้วไม่ยอมให้กินสักที”
“พรุ่งนี้ฉันก็อยู่ในรายการวาไรตี้ที่ถ่ายทำเหมือนกัน ถ้ามีช่วงทำกิจกรรม พี่ต้องเลือกหนูนะคะ” เธอสั่งอย่างไม่เกรงใจ
ได้ยินดังนั้น โจวฉีเยว่ก็หัวเราะเสียงต่ำ น้ำเสียงชวนให้คนอยากต่อย “งั้นบอกลักษณะชุดที่เธอจะใส่พรุ่งนี้มาสิ วางใจได้ ฉันจะคัดเธอออกเป็นคนแรกเลย”
พอพูดจบ โจวฉีเยว่ก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าลมหายใจอีกฝ่ายชะงักไป ราวกับถูกทำให้พูดไม่ออก
การค้นพบนี้ทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมาได้ ในที่สุดเธอก็ยอมสงบเสงี่ยมเสียที