เมื่อเวินเนี่ยนเห็นว่าเฮ่อเหลียนจิ่งเปิดประตูรถให้เธอด้วย คำปฏิเสธที่เอ่ยค้างอยู่ในลำคอก็พูดไม่ออก
“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนคุณแล้วค่ะ คุณเฮ่อเหลียน”
ตอนหญิงสาวเดินผ่านข้างกายเขา ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ในสายตาคนนอก เธอแทบจะเหมือนถูกเขาโอบไว้ในอ้อมแขน
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาแตะปลายจมูก เฮ่อเหลียนจิ่งก้มมองเวินเนี่ยน หญิงสาวมีใบหน้าสวยประณีต ราวกับตุ๊กตา ขนตายาวหนา ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
หลังหญิงสาวขึ้นรถแล้ว เฮ่อเหลียนจิ่งก็ถอนสายตากลับมา
วันนี้เฮ่อเหลียนจิ่งขับรถมายบัคคันหรูที่ดูเรียบขรึม ตอนจอดรอสัญญาณไฟ เขาเหลือบมองเวินเนี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
หญิงสาวนั่งเรียบร้อยอยู่บนเบาะข้างคนขับ สีหน้าดูประหม่าอยู่บ้าง ทั้งตัวเกร็งไปหมด
“คุณดูเหมือนกำลังประหม่ามาก ทำไมเหรอ?”
“หรือว่าผมดูน่ากลัวมาก?” เฮ่อเหลียนจิ่งยกมุมปากนิด ๆ แล้วหันมามองเธอ
เมื่อได้ยินคำพูดของเฮ่อเหลียนจิ่ง เวินเนี่ยนก็เงยหน้าขึ้น สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเขา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่น่ากลัวค่ะ”
ตรงกันข้าม หล่อมากต่างหาก
ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเฮ่อเหลียนจิ่ง หญิงสาวก็สังเกตเห็นแล้วว่าเขาหน้าตาดีอย่างโดดเด่น
ใบหน้าคมชัด ดวงตาลึกล้ำ รูปร่างก็ไหล่กว้างเอวสอบ ยิ่งสวมสูทสั่งตัดชั้นสูง ก็ยิ่งแผ่รัศมีน่าเกรงขาม
เมื่อเฮ่อเหลียนจิ่งสังเกตเห็นตอนที่หญิงสาวจ้องหน้าเขาจนเหม่อลอย รอยยิ้มตรงมุมปากก็ไม่จางหายไปเลย
“อืม ไม่น่ากลัวก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นผมคงสงสัยว่าตัวเองหน้าตาน่ารังเกียจจนทำให้คนอื่นไม่ชอบ”