ฟู่เหยียนไม่เปิดโอกาสให้เวินเนี่ยนได้คิด คราวนี้เขานั่งลงข้างหญิงสาวทันที
ฝ่ามือเย็นเล็กน้อยกอบกุมข้อมืออุ่นผ่าวของเธอ ก่อนจะประคองมือเธอค่อย ๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นจ่อริมฝีปาก
หญิงสาวปล่อยให้ชายหนุ่มนำทาง แล้วดื่มเหล้าแก้วที่สองจนหมด
ฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกผลอย่างรวดเร็ว แก้มของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำน้ำราวกับมีม่านหมอกบาง ๆ คลุมอยู่
เธอเงยหน้าขึ้น สบตาฟู่เหยียนตรง ๆ
ฟู่เหยียนมองท่าทางไร้การระแวดระวังของหญิงสาว สายตาค่อย ๆ เคลื่อนจากหางตาที่แดงเรื่อ ลงไปหยุดอยู่บนริมฝีปากแดงจาง ๆ
แววตาของชายหนุ่มมืดลึกขึ้นเรื่อย ๆ เขาเอ่ยเสียงเบาว่า “คุณเวิน ระวังตัวน้อยไปแล้วนะ ไม่กลัวว่าผมจะเป็นคนไม่ดีหรือไง?”
ขณะพูด ฟู่เหยียนยังคงยิ้มอ่อนโยนให้เวินเนี่ยน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย
หญิงสาวฟังไม่ชัด เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ฟู่เหยียน
เมื่อเห็นการกระทำนั้น ลมหายใจของฟู่เหยียนก็ชะงักไปชั่วขณะ ความปรารถนาครอบครองอันหม่นทึบในดวงตายิ่งลึกล้ำขึ้น
เห็นหญิงสาวจ้องใบหน้าเขาอย่างเหม่อลอย เขาก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ จากนั้นจึงจับมือเธอมาวางแนบแก้มตัวเอง พลางถามเสียงแหบพร่าว่า “ชอบเหรอ?”
คำถามนี้ทำให้แก้มของหญิงสาวแดงยิ่งกว่าเดิม เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วก็ส่ายหน้า
เมื่อเห็นเวินเนี่ยนอยู่ในสภาพนี้ เขาก็ดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน แขนโอบเอวหญิงสาวไว้แน่น
หญิงสาวที่เมามายจนไร้การป้องกันเอนซบอกฟู่เหยียนอย่างว่าง่าย ดวงตากลมใสฉ่ำน้ำมองเขาอย่างเลื่อนลอยไร้เดียงสา แพขนตาทิ้งตัวลงเล็กน้อย ดูอ่อนนุ่มน่าทะนุถนอมเหลือเกิน