เยี่ยนจิ่งชิงไม่คิดว่ากู้ฉือจะโผล่มา
แล้วเขามาทำอะไรที่นี่?
ในที่นี้มีใครเกี่ยวข้องกับเขาด้วยหรือไง?
กู้ฉือเลิกเปลือกตาขึ้น แววตาโดดเด่นสะดุดตา ระหว่างคิ้วมีความกดดันแฝงอยู่หลายส่วนอย่างไม่ใส่ใจนัก “เยี่ยนจิ่งชิง เมื่อกี้นายเรียกเวินเนี่ยนว่าอะไรนะ?”
พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้น โบกเรียกไปทางหญิงสาวอย่างเชื่องช้า
เวินเนี่ยนมองกู้ฉือโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะลุกขึ้นอย่างว่าง่าย
เมื่อเห็นเยี่ยนจิ่งชิงขวางทาง เธอก็ยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปผลักเขาให้พ้นทาง
ที่จริงหญิงสาวไม่ได้ออกแรงมากนัก เพียงแต่เยี่ยนจิ่งชิงไม่ทันคิดว่าเธอจะผลัก จึงถูกเธอผลักสำเร็จ
เยี่ยนจิ่งชิงยืนนิ่งงัน มองหญิงสาวเดินไปหากู้ฉือ
เมียกำลังทำอะไรอยู่?
เวินเนี่ยนเดินมาหยุดตรงหน้ากู้ฉือ แล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
กู้ฉือหลุบตามองเวินเนี่ยนที่ทั้งว่าง่ายและนุ่มนิ่ม มุมปากมีรอยยิ้มประดับ ก่อนจะโอบไหล่เธอต่อหน้าเยี่ยนจิ่งชิง พร้อมปรายตามองอีกฝ่ายที่ตัวแข็งทื่อ น้ำเสียงไม่ดังนัก “บอกเขาสิว่าเธอเป็นเมียใคร”
ตงฟางจิ้นอาศัยสถานะนั้นไปก็แล้วกัน อย่างไรเสียทุกอย่างก็เป็นเขาที่ทำให้เกิดขึ้น กู้ฉือยอมรับได้
แต่เยี่ยนจิ่งชิงเป็นใครกัน?
กล้ามาแย่งเมียของเขาได้ยังไง
เรื่องความหวงของเจ้าหมาน้อยนี่แหละ/
เวินเนี่ยนกะพริบตา น้ำเสียงใสกระจ่างและอ่อนนุ่ม “เป็นของคุณค่ะ”
กู้ฉือส่งเสียงฮึเบา ๆ มุมปากยกขึ้นนิด ๆ “แล้วควรเรียกฉันว่าอะไร?”