เวินเนี่ยนพาลู่เยี่ยนไปยังที่นั่งของเขา เมื่อสังเกตเห็นความระแวดระวังและพินิจพิเคราะห์ในแววตาของอีกฝ่าย เธอก็ส่งยิ้มไร้เดียงสาให้เขา
“คุณลู่ หากต้องการอะไรเรียกฉันได้เลยนะคะ ฉันจะอยู่ตรงมุมที่ไม่ไกลจากคุณค่ะ” เธอยื่นมือชี้ไปยังมุมห้อง
สีหน้าของลู่เยี่ยนไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก เขาตอบรับเสียงเรียบ ราวกับไม่รู้จักเวินเนี่ยน
ท่าทีของเขากำลังบอกเธอว่าไม่อยากข้องเกี่ยวกับเธอมากเกินไป
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น เวินเนี่ยนก็ไม่ได้ท้อแท้ อาหารเลิศรสใช่ว่าจะได้ลิ้มลองกันง่าย ๆ
คนอย่างลู่เยี่ยนมีความต้องการและมาตรฐานด้านวัตถุสูงลิ่ว เขาคุ้นชินกับความมั่งคั่งและอำนาจมานานแล้ว มีเพียงการกระทำที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใครเท่านั้นที่จะกระตุ้นอารมณ์ของเขาได้
เวินเนี่ยนคิดว่าเธอคงต้องพยายามอีกสักหน่อย
ก่อนจากไป เธอจึงมองลู่เยี่ยนนิ่ง ๆ แวบหนึ่ง แต่เห็นเขาไม่ได้มองมา
เธอหลุบตาลง เม้มริมฝีปากอย่างน้อยใจ จากนั้นก็เดินตามกลุ่มคนไปยืนเงียบ ๆ ที่มุมห้อง
ลู่เยี่ยนไม่พลาดสายตาสุดท้ายของเวินเนี่ยน ทั้งน้อยใจ เสียใจ อาวรณ์...และเปี่ยมด้วยความปรารถนารักใคร่ จนเขาเผลอเบือนหน้าหนี
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทั้งที่แทบไม่ได้มีโอกาสใกล้ชิดกับเวินเนี่ยน หรือจะพูดว่าไม่เคยเลยก็ได้
เหตุใดเธอจึงดูเหมือนรักเขาอย่างลึกซึ้ง...ถึงขั้นแสดงออกชัดเจนกว่าเจียงหลินเสียอีก
สายตาของเวินเนี่ยนทำให้ลู่เยี่ยนกระสับกระส่าย ภาพของเธอในคืนนั้นพลันผุดขึ้นมาในหัว