เมื่อคนในห้องเห็นซูหร่วน ต่างก็ประหลาดใจเล็กน้อย ราวกับไม่คิดว่าเธอจะยังกล้ามาโรงเรียน
แต่พอนึกได้ว่ามีเยี่ยนจิ่งชิงคอยหนุนหลังซูหร่วนอยู่ ทุกคนก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างลังเลว่าจะลงโทษซูหร่วนในช่วงพักระหว่างคาบดีหรือไม่ ถ้าเธอวิ่งไปฟ้องเยี่ยนจิ่งชิง แล้วพวกเขาจะทำอย่างไร?
ถึงอย่างไรเยี่ยนจิ่งชิงก็เคยออกหน้าปกป้องซูหร่วนมาแล้วไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง ทุกคนต่างดูออกว่าเขาจริงใจกับเธอ
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ซูหร่วนดูร้อนใจกว่าอาจารย์เสียอีก เธอวิ่งออกจากห้องไปก่อนอาจารย์
เวินเนี่ยนเห็นซูหร่วนรีบร้อนขนาดนั้น จึงเท้าคางมอง ดวงตากลมใสไร้เดียงสาคู่นั้นกลับซ่อนความคาดหวังที่จะได้ดูเรื่องสนุกเอาไว้
เมื่อได้เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภาพฝันอันงดงามด้วยตาตัวเอง เธอคงแทบใจสลายเลยสินะ?
ซูหร่วนวิ่งไปยังห้องพักของเยี่ยนจิ่งชิง เธอไม่ได้เคาะประตู แค่ผลักเข้าไปตรง ๆ
เพราะปกติเยี่ยนจิ่งชิงตามใจซูหร่วนมาก ในใจของเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเยี่ยนจิ่งชิงก็แค่รอเวลาให้ใครสักคนเอ่ยปากเท่านั้น
“คุณชายเยี่ยน...ช่วยฉันด้วยนะคะ ฉันไม่รู้ว่าทำอะไรให้คุณชายตงฟางขุ่นเคือง เขาถึงได้ติดป้ายแดงให้ฉัน” ซูหร่วนผลักประตูเข้ามา พอเห็นเยี่ยนจิ่งชิง ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นทันที แต่ยังฝืนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล
เยี่ยนจิ่งชิงขมวดคิ้ว วางปากกาในมือลงแล้วปิดแฟ้มเอกสาร
เขามองซูหร่วนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา นับตั้งแต่ความทรงจำจากชาติก่อนตื่นขึ้นมา เด็กทุนคนนี้ก็เลือนรางไปจากใจเขาแล้ว
ส่วนตัวเขาก่อนความทรงจำจะตื่นขึ้นมา เยี่ยนจิ่งชิงไม่ยอมรับว่าเป็นตัวเอง