ถึงเวลานัดที่เฮ่อเหลียนจิ่งตกลงกับเวินเนี่ยนไว้แล้ว วันนี้เวินเนี่ยนตั้งใจสวมชุดเดรสสีขาวแสนอ่อนหวาน ช่วงเอวเข้ารูปช่วยขับให้เอวของเธอดูบอบบางยิ่งขึ้น
ผมดำขลับปล่อยสยายคลอเคลียไหล่ ผิวขาวผ่อง แต่งแต้มริมฝีปากด้วยลิปกลอสสีชมพูระเรื่อ ดูบริสุทธิ์สดใสและมีชีวิตชีวา
ห้องชุดที่อยู่ชั้นบนจากห้องของเวินเนี่ยนถูกเฮ่อเหลียนจิ่งซื้อไว้แล้ว พอหญิงสาวส่งข้อความมาบอกว่าเตรียมออกเดินทาง เขาก็ออกจากห้องเช่นกัน
วันนี้เฮ่อเหลียนจิ่งสวมสูทสีดำตัดพิเศษ ผมเสยขึ้น เผยให้เห็นคิ้วตาคมลึก
ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนลง ก่อนจะหยุดที่ชั้นถัดไป
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด เวินเนี่ยนก็เงยหน้าขึ้น พอก้าวเข้ามา เธอก็สังเกตเห็นคนที่อยู่ข้างใน
“เฮ่อเหลียนจิ่ง คุณอยู่ตึกนี้เหมือนกันเหรอคะ?”
“พวกเราช่างมีวาสนาต่อกันจริง ๆ เลยนะคะ” หญิงสาวแหงนใบหน้านวลผ่องขึ้น ดวงตาคู่งามฉายแววประหลาดใจยินดีเต็มเปี่ยม
เฮ่อเหลียนจิ่งแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า “อืม ไม่คิดว่าจะเจอคุณเหมือนกัน บังเอิญขนาดนี้ เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง ไม่ต้องเรียกรถหรอก”
เพราะเฮ่อเหลียนจิ่งทุ่มเงินให้เธออย่างหนัก ตอนแรกเวินเนี่ยนยังประหม่าเวลาอยู่กับเขา แต่ตอนนี้กลับไม่กลัวเขาแล้ว
คนที่ส่งเงินให้เธอ ต่อให้เป็นคนไม่ดี จะเลวร้ายได้สักแค่ไหนกันเชียว?
เฮ่อเหลียนจิ่งเห็นได้ชัดว่าอ่านความผ่อนคลายบนใบหน้าของเวินเนี่ยนออก มุมปากเขายกขึ้นน้อย ๆ ขณะก้าวออกจากลิฟต์ มือใหญ่ก็คว้ามือเธอมาจับประสานนิ้วกันทันที
มือของหญิงสาวนุ่มนิ่ม ราวกับก้อนสายไหม