ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เยี่ยนจิ่งชิงก็พลันแข็งค้างไปทั้งตัว
เหตุผลบอกเขาว่านี่เป็นเพียงความฝัน เป็นความฝันที่ฝังใจเป็นพิเศษเท่านั้น
แต่ในหัวกลับมีภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเวินเนี่ยนผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความฝันนี้ยาวนานเหลือเกิน ราวกับได้ใช้ชีวิตมาทั้งชาติ
ถึงขั้นที่เยี่ยนจิ่งชิงเริ่มสงสัยว่าตัวเองกลับชาติมาเกิดหรือเปล่า เพราะความฝันนี้
เยี่ยนจิ่งชิงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ภาพเวินเนี่ยนนอนอ่อนแรงอยู่บนเตียงผู้ป่วยพลันปรากฏขึ้นในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
แค่คิดถึงภาพนั้น หัวใจก็ปวดร้าวจนแทบหายใจไม่ออก
นี่เขาเป็นอะไรไป?
ตกหลุมรักเวินเนี่ยนในความฝันอย่างนั้นหรือ?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เวินเนี่ยนยังเป็นแฟนของตงฟางจิ้นอยู่
เยี่ยนจิ่งชิงปลอบใจตัวเองว่าความฝันนี้ไม่มีทางส่งผลอะไรกับเขา ที่จำความฝันได้แม่นก็เพราะเพิ่งตื่นขึ้นมาเท่านั้น
เขาคิดว่าตัวเองคงกลับมาเป็นปกติได้ในไม่ช้า ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับบีบให้เขาแทบจะสติแตก
“ทำไมถึงไม่ได้เตรียมอาหารเช้าให้คุณนาย?” เยี่ยนจิ่งชิงเดินลงมาจากชั้นบน พอเห็นอาหารเช้าบนโต๊ะก็ขมวดคิ้ว น้ำเสียงไม่พอใจ
พ่อบ้านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนลองถามหยั่งเชิงว่า “คุณชาย เมื่อคืนคุณนายกลับมาพักที่นี่หรือครับ?”
“เป็นความบกพร่องของผมเอง เดี๋ยวผมจะเตรียมอาหารเช้าให้คุณนายทันทีครับ”
พ่อบ้านเข้าใจผิดคิดว่าแม่ของเยี่ยนจิ่งชิงกลับมาเมื่อคืน