ฉินเยี่ยนเกาะเวินเนี่ยนพลางเรียกเธอว่าเมียอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งหญิงสาวก็ต้องขานรับเขา
ความรักในวัยเยาว์บริสุทธิ์ไร้เดียงสาจริง ๆ เมื่อตัดสินใจรักใครแล้ว ก็รักเต็มร้อย
วิญญาณร้ายรู้สึกว่าตนจินตนาการออกแล้วว่า คืนนี้ฉินเยี่ยนจะหอมหวานชวนลิ้มลองเพียงใด
ราวสี่โมงเย็น ฉินเยี่ยนขับรถสปอร์ตสีแดงฉูดฉาดของเขามาจอดใต้ตึกในย่านที่พัก
เขาลงจากรถ เสื้อแขนสั้นตัดพิเศษโดยไม่มียี่ห้อให้เห็นอยู่บนท่อนบน ส่วนท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์สีอ่อน
ผมสีแดงถูกย้อมเป็นสีบลอนด์แพลทินัม ดวงอาทิตย์ยามนี้ยังไม่ลับขอบฟ้า แสงแดดส่องกระทบเส้นผมของเขา ฉินเยี่ยนในเวลานี้เปล่งประกายจนเกินไป ทั้งโดดเด่นและหล่อเหลา
เขาพิงรถสปอร์ตอย่างสบาย ๆ พอเห็นเวินเนี่ยนเดินออกมาจากย่านที่พัก ดวงตาเย็นชาคู่นั้นก็สว่างวาบขึ้นทันที
“เนี่ยนเนี่ยน ผมอยู่นี่!” ฉินเยี่ยนก้าวเข้าไปหาเธอหลายก้าว สายตาที่มองเวินเนี่ยนทั้งจดจ่อและเร่าร้อน
เวินเนี่ยนจำฉินเยี่ยนได้แล้วจึงเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนเอ่ยเสียงเบา “เห็นแล้วค่ะ”
ฉินเยี่ยนในสภาพนี้โดดเด่นและเป็นตัวของตัวเองจนใครเห็นก็ยากจะละสายตา
เดิมทีฉินเยี่ยนคิดว่าเมื่อได้เจอเวินเนี่ยน เขาคงกระดากอายมาก อย่างไรเสียเมื่อเช้านี้เขายังร้องไห้อ้อนวอนขอสถานะทางโทรศัพท์อยู่เลย
แต่ความจริงคือ วินาทีแรกที่ได้พบเวินเนี่ยนในชีวิตจริง เขาก็ดึงเธอเข้ามากอดแนบอก แรงกอดมากจนหญิงสาวขมวดคิ้ว
“เนี่ยนเนี่ยน ที่รัก ตัวจริงสวยกว่าในห้องไลฟ์อีกนะ” น้ำเสียงของเขาใสกังวาน เปี่ยมไปด้วยความสดใสมีชีวิตชีวา