แววห่วงใยที่เผยอยู่ในดวงตาของเวินเนี่ยนพอดิบพอดี นัยน์ตากลมงามพราวระยับด้วยประกายน้ำ สายตาอ่อนโยนทอดมองเซียวหลิง
เซียวหลิงเช็ดน้ำตา ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สำหรับศิษย์น้องหญิงที่คอยเป็นห่วงนางคนนี้ ภายในใจนางรู้สึกซาบซึ้งไม่น้อย
แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างนางกับอีกสองคน ไม่ควรดึงศิษย์น้องหญิงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ไม่เช่นนั้นอาจพลอยเดือดร้อนไปด้วย
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เซียวหลิงก็ส่ายหน้าให้เวินเนี่ยน “ศิษย์น้องหญิง ข้าไม่เป็นไร แค่มีปัญหาเรื่องการฝึกฝนนิดหน่อย”
เวินเนี่ยนมองเซียวหลิง เห็นแววไม่ยอมแพ้ยังคงฉายอยู่บนใบหน้า จึงยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ขอเพียงศิษย์พี่ไม่ถูกใครรังแกก็พอแล้ว”
“ถ้าหลังจากนี้เจอปัญหาจริง ๆ ศิษย์พี่มาขอให้ข้าช่วยได้นะ” ขณะกล่าว เด็กสาวมีสีหน้าจริงจังมาก
เซียวหลิงกลัวว่าหากอยู่ที่นี่ต่อไปจะเผยพิรุธมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงหาข้ออ้างแล้วรีบจากไป
เวินเนี่ยนมองตามแผ่นหลังของเซียวหลิง แววเสียดายปรากฏขึ้นในดวงตา
ถึงกับอดทนผ่านมาได้ด้วย
ในโลกนี้โชคชะตาของนางเอกช่างเปี่ยมล้น นางอยากกินเหลือเกิน
แต่โชคชะตาของนางเอกไม่ใช่สิ่งที่จะกินได้ง่าย ๆ นางต้องทำข้อตกลงกับนางเอก ให้อีกฝ่ายยินยอมมอบโชคชะตาที่มีอยู่ให้แก่นางด้วยความเต็มใจเสียก่อน