【ชาวห้องแฟน — รายงานตัว!】
【แฟนสี่เหยียนหยวน + แฟนเรื่องสงครามเกาหลี】
【อวัยวะทุกส่วน +20 ซม.】
เมื่อจางเสี่ยวชาน ทหารผู้ร่วมสงครามเกาหลี กลับบ้านสี่เหยียนหยวนอย่างรุ่งเรือง — สองโลกปะทะกันราวฟ้าผ่า
————————————————
"ท่านหัวหน้า—!"
"หัวหน้าครับ—!"
ทหารหนุ่มคนหนึ่งวิ่งโขมงมาด้วยหายใจถี่ หน้าผากเหงื่อเต็มหัว
"มีอะไร?"
"อวี่จงหรงทะเลาะกับคนอื่น!"
"ทะเลาะกับใคร?"
"คนกองทหารปืนใหญ่! กำลังเถียงกันรุนแรงมาก รีบไปดูที่ลานก่อนครับ!"
อู่เชียนหลี่ไม่พูดเปล่า ยกมือเรียกเพื่อนทหารข้าง ๆ ไม่กี่คน แล้ววิ่งปลิวไปทางลานกลางทันที
จางเสี่ยวชานวิ่งตามหัวหน้าไป ในใจก็นับถอยหลังเงียบ ๆ — ฉากคลาสสิกบนลานนั่น จะเริ่มแล้ว!
จางเสี่ยวชานเงยหน้าเลียวไปทางขวาโดยไม่รู้ตัว ตรงมุมลานมีเด็กหนุ่มนั่งตัดผมอยู่ ผมรุงรังถูกตัดไปครึ่งหัว — คนนั้นน่าจะเป็นอู่วั่นหลี่นี่
จางเสี่ยวชานเหลือบมองสองสามครั้งขณะวิ่ง แต่ไม่เอ่ยทัก แค่เร่งฝีเท้าตามหัวหน้าอู่เชียนหลี่ติดกัน
กลางลานเล็ก กองร้อยซึ่งบุกสวนที่ 7 กับกองทหารปืนใหญ่ยืนเผชิญหน้าเถียงกันมืดฟ้า รอบ ๆ มีทหารหน่วยพี่น้องอื่นล้อมดู บรรยากาศตึงเครียดจนฉีกได้
จางเสี่ยวชานกับอู่เชียนหลี่เบียดฝูงชนด้านนอกจนเข้าไป พบว่าอวี่จงหรงกำลังไขว่คว้านั่งคร่อมคอเพื่อนร่วมกองร้อยตัวเอง ทำท่าเจ้าเล่ห์ไร้ยางอาย ปากยังกลั่นแกล้งคนกองปืนใหญ่ตรงหน้าไม่หยุด
"ลงมาเดี๋ยวนี้! อวี่จงหรง!"
อู่เชียนหลี่หน้านิ่งตึง ชี้หน้าอวี่จงหรงตะโกน
อวี่จงหรงเหลือบเห็นหัวหน้าอู่เชียนหลี่มาถึง เข้าใจสถานการณ์ในทันที เกรงอำนาจของหัวหน้าจึงรีบใช้มือใช้เท้าปีดลงจากคอเพื่อน แล้วยืนเข้าข้างอย่างรีบเร่ง
อู่เชียนหลี่ก้าวเข้าไปยืนกลางระหว่างสองฝ่าย หันไปมองพันเอกหนุ่มผู้บังคับการกองปืนใหญ่
"พี่หยาง เรื่องเป็นยังไง?"
อวี่จงหรงไม่รอ พูดแซงหน้าผู้บังคับการหยางทันที
"รายงานท่านหัวหน้า! ผู้บังคับการหยางบอกว่ายุทธการเฉินกวนจวงของเราเสียทหารไปเยอะ ถ้าไม่มีกองปืนใหญ่ของเขาละก็... กองร้อยซึ่งบุกสวนที่ 7 เราแม้แต่แนวป้อมจะยังเข้าไม่ถึงเลย ดังนั้นเหรียญเกียรติยศชั้นหนึ่งนี่ ควรให้กองปืนใหญ่!"
อู่เชียนหลี่ได้ยินเหตุผลที่ไม่มีเหตุผลของผู้บังคับการหยางแล้ว ไฟในอกลุกโชน ยกเสียงตอบโต้
"ผู้บังคับการหยาง ตอนนี้ปืนใหญ่ของกองท่านสิบเอ็ดกระบอก แปดกระบอกในนั้น เราเอาชีวิตเขี่ยบนแนวข้าศึกมาได้เอง
พูดตรง ๆ ก็คือ กองปืนใหญ่ของท่านนี่ เลี้ยงมันมาตั้งแต่เล็กด้วยมือกองร้อย 7 ของเรานั่นแหละ"
ผู้บังคับการหยางถูกประโยคนี้แทงจนหน้าแดงทั้งหน้า ทางเดินของตัวเองหายไปหมด แต่ก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ยัดเยียดความกล้าเพราะเห็นแก่หน้า ฝืนปากโต้ต่อ
"ท่านหัวหน้าอู่ กองร้อยท่านวิเศษจริง ๆ เสียทหารไปเยอะขนาดนั้น รุ่งเรืองเสียนี่..."
เสียงคำยังไม่ทันจบ จางเสี่ยวชานยื่นเท้าก้าวออกหน้า แล้วร้องกระแทกลำคอสุดเสียง
"เงียบทั้งหมด!"
เสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงอึกทึกบนลานถูกตัดขาดทันที ทุกคนหุบปาก หันกลมกลืนมองมาที่จางเสี่ยวชาน
จางเสี่ยวชานกุมสายตาจ้องผู้บังคับการหยางไม่เล็ง เสียงหนักแน่นดังกระหน่ำ
"รุ่งเรือง? เราล่ะรุ่งเรืองสิ! เราทำไมจะไม่รุ่งเรือง!"
"ยุทธการเฉินกวนจวง ทำไมเราถึงเสียทหารไปมากมาย?
สรุปเนื้อสรุปตัว ก็เพราะต้องถอนป้อมลับที่ยิงหัวชนหน้าเราน่ะ สมัยนั้นพวกทหารปืนใหญ่อยู่ไหน?
ป้อมพวกนั้น ทำไมท่านไม่ลงไปทำเองล่ะ?"
"คำสั่งจากกองพลวางอยู่ตรงนั้น ห้ามเสียแม้เสี้ยววินาทีเดียว กองร้อยซึ่งบุกสวนที่ 7 เราต้องรุกขึ้นไป ฉีกช่องเปิดออก เพื่อให้กองใหญ่ตามขึ้นต่อได้"
"ตอนนั้นกองปืนใหญ่อยู่ไหน? อยู่แถวหลัง ไม่มีขึ้นมาทัน
ท่านไม่มาทันแล้วเราจะเลิกรุกได้เหรอ?
ไม่มีกองปืนใหญ่ของท่าน เราก็ต้องรุกขึ้นไปเหมือนกัน!"
"ป้อมลับที่ยิงไขว้กันงั้น พึ่งพาอะไรไม่ได้ ต้องอาศัยมือเปล่าเนื้อนั้นเนื้อนี้ของเรา
ทีละแห่ง! ทีละแห่ง!
ปะทะเอามาได้! และก็เพราะป้อมเหล่านี้แหละที่ยิงไขว้กันคุ้มกัน ทำให้เราเสียทหารไปมหาศาล!"
"แต่กองร้อย 7 ของเรา มีเวลาสักครั้งไหมที่ร้องทุกข์กับกองปืนใหญ่ของท่าน?
มีสักครึ่งคำไหมที่บ่นกับพวกท่าน?
หัวหน้ารุ่นพี่ของเรา อู่ไป๋หลี่ ยังเสียชีวิตบนถนนแห่งการรุกเลย!"
"ผู้บังคับการหยาง ท่านเอ่ยได้ไหม ว่าเราเคยบ่นกับท่านสักคำไหม?"
"ผู้บังคับการหยาง ท่านยังมาครำเคร่งเรื่องเหรียญเกียรติยศชั้นหนึ่งเป็นของใครอยู่อีกเหรอ?
สิ่งนั้นมันคือชีวิตของหัวหน้ารุ่นพี่และเพื่อนทหารทุกคนที่แลกมาของเหล็ก 7!"
ผู้บังคับการหยางถูกเสียงร้องอันเศร้าสลดจนพูดไม่ออก หัวค่อย ๆ ต่ำลง ปิดปากแน่น บ่นสักคำไม่ออกเสียที
ลานกว้างเงียบกริบ ไม่เหลือแม้แต่เสียงเดียวนอกจากลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ไหว ราวกับนิ่งสังเกตุการณ์อันน่าเศร้าของเพื่อนทหารผู้เสียสละไปแล้ว
จางเสี่ยวชานตาแดงเรื่อ เห็นผู้บังคับการหยางปิดปากไม่ขาน เหวี่ยงตัวหันกลับเผชิญทหารทั้งหมดของเหล็ก 7 แล้วตะโกนสั่ง
"ทุกคน จับใจนะ! ตั้งหน้าตรง!"
"แปะะะะ!"
เสียงร่วมกันพร้อมเพรียง ทหารเหล็ก 7 ทุกคนตาแดงก่ำ พร้อมกันตั้งหน้าตรงเป๊ะ
เสียงจางเสี่ยวชานสูงขึ้นอีก ดังก้องไปทั่วลาน
"พวกน้องชายกองร้อย 7! เจอประชิดข้าศึกห้าวหาญชำนาญสู้ถึงความตาย โดนป้อมถนัดคลุมอาวุธครบมือ ถ้าให้พวกพี่รุก พวกพี่กลัวหรือไม่กลัว!"
"ไม่กลัว! ไม่กลัว! ไม่กลัว!"
เสียงโวยวายของทหารเหล็ก 7 ระเบิดกึกก้องกลางลาน จนทุกคนบนลานเจ็บหูกันเต็มบาท
"ไม่มีปืนใหญ่หนุนหลัง มือเปล่าเสือกทะลุฝนกระสุนไขว้ยังไง พวกพี่กล้าหรือไม่กล้า!"
"กล้า! กล้า! กล้า!"
"เพื่อนข้าง ๆ แอมนายล้มลงไปทีละคน จะถอยเสียเซนต์เดียวหรือเปล่า!"
"ไม่ถอย! ไม่ถอย! ไม่ถอย!"
เสียงร้องทุกคำกดให้คนกองปืนใหญ่ฝั่งตรงข้ามยกหน้าไม่ขึ้น ไฟที่พึ่งถกเถียงกันเมื่อครู่ดับสูญไปหมดสิ้น
จางเสี่ยวชานหันสายตากลับมาที่ผู้บังคับการหยางอีกครั้ง
"กองร้อยซึ่งบุกสวนที่ 7 ของเรา ทุกคนก็ถูกพ่อแม่ให้กำเนิดมาเหมือนกัน
แต่เราคือเหล็ก 7 กองร้อยแหลมคมของกองพลที่ 9
กระดูกชิ้นใดที่คนอื่นขบไม่เข้า เราขบเอง
แนวรบไหนที่คนอื่นฉีกไม่ขาด เราฉีกเอง
เราคือเหล็ก 7 ภารกิจที่ผู้บัญชาการสั่งมา แม้จะเทคองทหารทั้งกองร้อยลงไป เราก็ต้องกัดฉีกแนวข้าศึกให้ขาด!"
"ช่องเปิดที่เฉินกวนจวงนั่น เราเจ็บตัวเลือดหูก่อมาได้เอง
เหรียญเกียรติยศชั้นหนึ่งวางอยู่ตรงนั้น เราล่ะสมควรอย่างยิ่ง!"
"ทุกคน เราคือใคร?"
"เหล็ก 7! เหล็ก 7! เหล็ก 7..."
ทหารเหล็ก 7 ทุกคนเสียสติไปหมด เลือดเดือดขึ้นถึงหัว นึกถึงเพื่อนร่วมทัพที่เคยสู้เคียงบ่า ทุกคนน้ำตาไหลทั้งร้องตะโกนว่า "เหล็ก 7"!
ทันทีที่เสียงครืนนั้นเพิ่งเงียบลง
เสียงเอ่ยปากแหลมคมดังมาแต่ไกล!
"ทุกคน ตั้งหน้าตรง!"
ทุกคนหน้าตรงโดยไม่ได้ตั้งใจ ลานกว้างเงียบสนิท
ผู้บังคับการกองพลเดินตรงมาด้วยหน้าตึงเย็นเยียบ
และตามหลังผู้บังคับการกองพลเข้ามา คือผู้บัญชาการหรงแห่งกองพลที่ 9 นั่นเอง
หัวใจอู่เชียนหลี่รวดระยับ รีบก้าวขึ้นหน้า ยกมือทำความเคารพทหาร
"รายงานท่านผู้บัญชาการ! ผมอู่เชียนหลี่ หัวหน้ากองร้อยซึ่งบุกสวนที่ 7!"
ผู้บัญชาการหรงยิ้มมองเขา พยักหน้าให้อย่างสุภาพ
"อู่เชียนหลี่ ผมจำได้ เจ้าฮีโร่ต่อสู้ของกองพลที่ 9 กองร้อยซึ่งบุกสวนที่ 7 พวกท่านมีชื่อเสียงไม่น้อยเลยนะ"
สายตาผู้บัญชาการหรงเลื่อนไปที่จางเสี่ยวชานผู้พึ่งเปิดปากเมื่อครู่
"ประโยคที่ว่ามาเมื่อกี้ ใครพูด?"
จางเสี่ยวชานร่างตึงขึ้นนิด ๆ ก้าวออกหน้าหนึ่ง
"รายงานท่านผู้บัญชาการ ผมจางเสี่ยวชาน หัวหน้าหมวดลาดตระเวนกองร้อยซึ่งบุกสวนที่ 7"
ซ่งฉือหลุนเดินเข้ามาอีกสองก้าว สายตาหยุดที่จางเสี่ยวชาน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ ยกมือลูบไหล่เขาแน่น
"จางเสี่ยวชาน ผมจำเจ้าได้ น้องหนุ่ม
ปี 1947 เจ้าเข้ารับราชการหลังอี้เหมิงได้รับการปลดปล่อย!
วันที่ 8 มกราคม 1949 ยุทธการเฉินกวนจวงเข้าสู่ช่วงวิกฤตที่สุด ทั้งทัพหาตัวตู้ยวี่หมิงไม่เจอทั่ว เจ้าเองพาทหารเหล็ก 7 หนึ่งคน ลอดเข้าเขตยึดครองข้าศึก จับตัวตู้ยวี่หมิงเป็นกับมือได้เอง
ตอนนั้นเจ้ายังเป็นแค่ทหารธรรมดาคนหนึ่งของกองร้อย 7 ด้วยความชอบยิ่งใหญ่ 'บันไป' เช่นนี้ กองพลจึงจดทะเบียนเหรียญเกียรติยศพิเศษให้ หลังยุทธการจบเจ้ายังถูกเลื่อนตำแหน่งยกเว้นพิเศษเป็นหัวหน้าหมวดลาดตระเวนของเหล็ก 7 อีกต่างหาก"