เสิ่นชิงหลีเดินมายืนเบื้องหน้าหลินฉางคงอย่างเปี่ยมด้วยความหวัง
ทั้งร่างกลับกลายเป็นหยกใส ซ่อนริ้วหนึ่งของความคาดหวังอันน่าหลงใหลและอ่อนหวานไว้ภายใน
"ท่านท่านข้า มีสิ่งใดให้ข้าพระองค์ช่วยกระทำหรือไม่"
เสิ่นชิงหลีมองหลินฉางคงแล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ ดวงตาหงส์นั้นประกอบด้วยทั้งข้อสงสัยและความไว้วางใจ
หลินฉางคงมองเสิ่นชิงหลี ในดวงตาก็แลบผ่านริ้วแสงแห่งความคาดหวัง ยิ้มบางแล้วกล่าวว่า
"ไม่มีเรื่องใหญ่โตอันใด เจ้าเพียงช่วยข้าตามที่ข้าบอก หมุนเวียนเคล็ดวิชาก็พอ"
เสิ่นชิงหลีได้ฟังก็อึ้งไปชั่วขณะ แล้วดวงตาหงส์คู่นั้นก็เปล่งประกายแสงวิบวับขึ้นทันที
นางดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าหลินฉางคงต้องการทำสิ่งใด
ใจนางเปี่ยมด้วยความประหลาดใจและสะเทือนใจ รู้สึกทึ่งและพลักใจยกย่องอย่างจริงใจต่อความกล้าหาญอันเหลือคณาของหลินฉางคง
ความคิดแนวนี้ ก็ต่อเมื่อหลินฉางคงเท่านั้นที่คิดออก
"ท่านข้า ชิงหลีเข้าใจแล้ว ชิงหลีจะช่วยท่านอย่างเต็มกำลัง"
ใบหน้าของเสิ่นชิงหลีเผยรอยยิ้มแห่งความคาดหวังและยินดี ในใจก็อดตื่นเต้นขึ้นไม่ได้
หากฝ่าฝันสู่เทพจอมเมฆชั้น 7 นางยังต้องใช้เวลาและบุญวาสนาไม่น้อย
แต่บัดนี้มีหลินฉางคงลงมือช่วยเหลือด้วยตนเอง นางย่อมฝ่าฝันภูมิได้แน่ และยังจะได้เป็นสักขีพยานแห่งปาฏิหาริย์ที่พลิกผันบัญชีสวรรค์
"อืม"
หลินฉางคงได้ฟังก็ยิ้มพยักหน้า กล่าวว่า
"ดี เช่นนั้นเริ่มกันเลย"
"อืม"
เสิ่นชิงหลีตอบรับอย่างอ่อนหวาน ดวงตาหงส์เปี่ยมล้นความคาดหวัง
ชั่วขณะต่อมา หลินฉางคงเหวี่ยงหัตถ์ครั้งใหญ่ ทันใดนั้นเกราะแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า คลุมทั้งสองคนไว้ภายใน
เขตอาคมแห่งเกราะแสงแยกภายในออกจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง มั่นใจว่าเมื่อสักครู่เสิ่นชิงหลีระเบิดพลังอากาศขึ้น จะไม่มีคลื่นใดรั่วไหลออกไปแม้แต่นิดเดียว
เพราะเสียงสะเทือนเมื่อเทพจอมเมฆชั้น 6 เคาะเปิดประตูฟ้าชั้นที่ 7 นั้นช่างน่าสะพรึงเพียงใด
ถ้าหากพลังอากาศรั่วออกไปถูกเหล่าเทพเจ้าแห่งทุกภพจับสัมผัสได้ ก็จะยุ่งยากนัก
เมื่อแผ่เขตอาคมแยกส่วนเสร็จ หลินฉางคงจึงเริ่มช่วยเสิ่นชิงหลียกภูมิความแข็งแกร่ง
ถ่ายทอดปัญญาแก่นธรรมให้เสิ่นชิงหลี ช่วยนางฝ่าฟันข้อจำกัดแห่งประตูฟ้าชั้นที่ 7 ฝ่าฝันภูมิขึ้น