เงียบสนิท
บรรยากาศรอบตัวพลันจมดิ่งสู่ความเงียบสนิทโดยสมบูรณ์
ทั้งห้องราวกับถูกหัตถ์อันมองไม่เห็นหยุดเวลาเอาไว้
กระทั่งหลินฉางคงเองก็ลืมหายใจในพริบตานั้น สมองของเขาราวเครื่องจักรที่หมุนระเบ็ดรัวๆ กลับสะดุดค้างเสียฉับพลัน
หลังช่วงเวลาว่างเปล่าชั่วครู่ ทุกสิ่งจึงค่อยๆ กลับมาทำงานดังเดิม
เขาทั้งร่างตะลึงงันจนสนิท แม้แต่จะเชื่อหูตัวเองก็แทบไม่กล้า
เพิ่งได้ยินอะไรนะ?
อาวุธระดับกึ่งจักรพรรดิเซียนขั้นสูงสุด?
จักรพรรดิเซียน?
ไม่จริงหรอกใช่ไหม?
เขาเคยคิดว่าการฝ่าฟันขึ้นสู่ระดับจุ่นตี้ครั้งนี้ ระบบจะให้รางวัลมากที่สุดก็แค่ของวิเศษเทพจักรพรรดิที่เหนือกว่าจักรพรรดิ์ศาสตราสุดขั้วเพียงชิ้นเดียว
หรือไม่ก็มอบอิทธิฤทธิ์ใหญ่ที่ย้อนฟ้าเหนือกว่าเก้าวิชาลึกลับมาสักหนึ่ง
แต่ใครจะไปคิดว่าระบบกลับเหวี่ยงอาวุธจักรพรรดิเซียน ซึ่งมีเพียงในตำนานอันไกลโพ้นเลือนลางที่สุด ออกมาตรงๆ แบบนี้
จักรพรรดิเซียน ผู้เป็นตำนานผู้ปกครองภาคเซียน สถิตเหนือเซียนนับไม่ถ้วน ยืนอยู่บนยอดสูงสุดของทุกระบบการบำเพ็ญแห่งทุกภพ
อาวุธกึ่งจักรพรรดิเซียน ย่อมเป็นของวิเศษเซียนขั้นสูงสุดที่รองจากอาวุธของจักรพรรดิเซียนเพียงชั้นเดียว
ของวิเศษระดับนี้ แค่เห็นหน้าก็ยากยิ่ง แม้แต่ตำราโบราณที่เก่าแก่ที่สุดของตำหนักสวรรค์สระหยกก็อาจจะไม่มีบันทึกถึงเสียด้วยซ้ำ
"ระบบ เจ้าเพิ่งพูดว่าอะไรนะ? จักรพรรดิเซียนอะไร? พูดให้ข้าฟังอีกครั้งสิ!"
น้ำเสียงของหลินฉางคงสั่นเครือเล็กน้อย
ใบหน้าคมสง่าที่มักสุขุมเยือกเย็นตลอดเวลา ตอนนี้กลับเต็มเปี่ยมด้วยความตื่นตระหนกที่เชื่อไม่ได้ และความปีติที่กดกลั้นไว้ไม่อยู่
รอยยิ้มบนใบหน้านั้นสดใสจนแทบฉีกยิ้มถึงโคนหู
ทั้งร่างราวกับถูกขนมเซียนที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าลูกหนึ่งทับกลางหน้าผากเข้าอย่างจัง
เสียงพูดเพิ่งจบลง น้ำเสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งในห้วงทะเลญาณของเขา ยังคงเย็นชาเชิงกลไกดังทุกครั้ง
แต่ในหูของหลินฉางคงแล้ว เสียงนั้นกลับไพเราะดังดนตรีสวรรค์จากเก้าสวรรค์
[ยินดีกับผู้ภาวนาที่ไต่ขึ้นสู่ระดับจุ่นตี้ ได้รับอาวุธกึ่งจักรพรรดิเซียนขั้นสูงสุดสายเติบโต เกราะปราบเซียนเก้าสวรรค์]
"อ๋อ ใช่แล้ว เสียงนี้แหละ สบายใจจริงๆ"