ลั่วชิงหานจ้องมองภาพเงินของหลินฉางคงที่สะท้อนชัดเจนอยู่บนคัมภีร์ลิขิตสวรรค์ ดวงตาหงส์ใสกระจ่างคู่นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
นางตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายรอบ บนคัมภีร์ลิขิตสวรรค์นั้นมีเพียงภาพเงินรูปงามผ่องใสของหลินฉางคงเพียงผู้เดียวเท่านั้น
นางเงยหน้าขึ้นมองหลินฉางคง เสียงแฝงความระมัดระวังอย่างแบบบางเบา เอ่ยถามว่า
"พี่ใหญ่หลิน ผลการลิขิตของพี่ก็ออกมาเพียงเท่านี้ใช่ไหม"
"ใช่แล้ว หรือว่าครั้งนี้การลิขิตได้เลยขอบเขตความสามารถของข้าไปจริง ๆ
พลังลิขิตคำนวณของข้ายังไม่ได้บ่มเพาะจนถึงขั้นสูงสุด จึงไม่อาจเจาะทะลุหมอกกรรมของตัวแปรนั้นได้
และตัวแปรนี้ก็มิใช่เรื่องเล็ก พลังของมันเหนือกว่าที่ข้าจินตนาการไว้ ถึงขนาดยังไม่อาจจับร่องรอยใด ๆ ของมันได้เลย
ไม่คิดว่าในทุกภพนี้จะยังซ่อนเร้นสิ่งน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้อยู่ ดูท่าต่อไปต้องระมัดระวังยิ่งขึ้นแล้ว
รางวัลจากสวรรค์นั้นมิได้ง่ายดายอย่างที่คิด สิ่งที่สวรรค์ยอมออกผลเต๋าเซียนแท้มาออกหัวล่า จะหาได้ด้วยวิธีธรรมดาได้อย่างไร"
น้ำเสียงของหลินฉางคงแฝงความไตร่ตรองและคร่ำครวญ ใบหน้ารูปงามเขียนเต็มไปด้วยความจริงจังและหนักอึ้ง
บรรดาสตรีทั้งหลายฟังถ้อยคำของหลินฉางคงแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ตื่นตะลึง และไม่อาจเชื่อ
นี่แท้จริงคือผลที่หลินฉางคงลิขิตออกมาเองหรือ?
คัมภีร์ลิขิตสวรรค์ไม่แสดงข้อมูลของตัวแปร กลับสะท้อนภาพตัวหลินฉางคงเองออกมาชัดเจน
นี่มันหมายความว่าอย่างไร?
ลิขิตหาตัวแปร แต่กระจกกลับแสดงตัวเขาเอง ชี้นำชัดเจนเกินไปแล้ว
หลินชิงเสวี่ยค่อย ๆ ได้สติ สูดลมหายใจลึก ดวงตาหงส์เปล่งประกายตื่นตระหนก มองหลินฉางคงแล้วเอ่ยอย่างทดลองว่า
"ลูก แม่ว่า มีความเป็นไปได้อยู่อย่างหนึ่ง
ตัวแปรบนบัญชีทองสวรรค์นั่น.......จะเป็น......"
"อะไรนะ?"
ปฏิกิริยาแรกของหลินฉางคงคือความงุนงง สมองยังไม่ทันหมุนทัน ไม่เข้าใจว่ามารดาพูดว่าอะไร
เขาอึ้งไปชั่วครู่ มองหลินชิงเสวี่ยด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
"พี่ใหญ่หลิน แม่บุญธรรมหมายความว่า ตัวแปรอันดับหนึ่งบนบัญชีทองสวรรค์นั่น จะเป็น……มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่ามันคือ……"
ลั่วชิงหานมองหลินฉางคงด้วยสายตาซับซ้อนเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง