“ท่านรองเจ้าวัง พระองค์หมายความว่า โอสถวันโซ่วชนิดนี้สามารถทำให้ผู้ฝึกตนไม่ว่าผู้ใดยืดอายุได้อีกหมื่นปี โดยไม่ถูกจำกัดด้วยขั้นภูมิแห่งการบำเพ็ญใช่หรือไม่
แม้แต่พวกข้าที่รับประทานลงไป ก็ยังจะเพิ่มอายุขัยได้อีกหมื่นปีจริงหรือ”
เสียงของเทียนจวินเหยากวงเทียนจวินสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาหงส์ที่เคยหนาวเย็นเรียบนิ่ง บัดนี้เต็มเปี่ยมด้วยความสั่นสะเทือนและความหวังที่ซ่อนกลมกลืนไม่ได้
นางมีชีวิตอยู่มานับหมื่นปี ย่อมรู้ดียิ่งว่าอายุขัยมีความหมายเพียงใดต่อผู้แข็งแกร่งระดับเทียนจวิน
มาถึงขั้นเช่นพวกนาง การก้าวขึ้นอีกหนึ่งชั้นในการบำเพ็ญยากเย็นนักหนา ทว่าอายุขัยกลับไหลรินจางหายดั่งทรายในฝ่ามือ จับกุมไม่ได้ สกัดกั้นไม่อยู่
หากได้อายุขัยอีกหมื่นปี นั่นย่อมเป็นบุญวาสนามหาศาล เป็นปาฏิหาริย์ที่พวกผู้เฒ่าผู้แก่ใกล้จะนั่งดับวาระอย่างพวกนางฝันถึงมาทั้งชีวิต แต่ไม่เคยกล้าปรารถนา
“ไม่ผิด”
หลินฉางคงกล่าวเรียบ ๆ
เมื่อได้ยินดังนั้น เทียนจวินเหยากวงเทียนจวินและเทียนจวินหยาวซ่วงต่างแสดงความตกตะลึงถึงที่สุดบนใบหน้างดงามสง่างามของตนพร้อมกัน
ทั้งสองพร้อมใจสูดลมหนาวเข้าลึกในอก ตกตะลึงงันจนหมดสติ
โอสถชนิดนี้สามารถเพิ่มอายุขัยอีกหมื่นปีแม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับเทียนจวิน ช่างเป็นสิ่งที่เหลือเชื่อเกินคาด และยิ่งใหญ่ฝ่าฝืนธรรมชาติเหลือเกิน
ต้องรู้ไว้ว่า พันธนาการแห่งอายุขัยของเทียนจวินแทบจะเป็นสิ่งที่กฎเกณฑ์เต๋าสวรรค์กำหนดไว้ไม่อาจหักล้างได้ ตลอดกาลนานนับแสนปีไม่เคยมีโอสถใดสามารถทำลายได้เลย
เหล่ายาวิเศษชั้นสูงสุดที่เพียงช่วยชะลอการระบายของอายุขัยเทียนจวินลงได้เล็กน้อย ก็เพิ่มได้ไม่กี่สิบปีหรือไม่ถึงร้อยปีเท่านั้น
และยังล้ำค่าจนแม้แต่อำนาจใหญ่ทั้งภาคก็ต้องหมดเนื้อประดาตัวเพื่อแลก
แต่โอสถวันโซ่วชนิดนี้ออกมือครั้งเดียวคือหมื่นปี ทั้งยังไม่มีข้อจำกัดแห่งขั้นภูมิ สิ่งนี้ล้ำเลิกความรู้ความเข้าใจของพวกนางเกี่ยวกับวิถีแห่งโอสถไปโดยสิ้นเชิง
หากข่าวโอสถวันโซ่วรั่วไหลออกไป ทุกภพทุกแดนย่อมคลั่งไคล้จนหมดสภาพ
เหล่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องฟ้าดาวฤกษ์ที่อายุขัยใกล้ถ้วนจะฆ่าฟันกันเลือดสาดเพื่อมัน แม้ต้องหมดเนื้อประดาตัวก็ยอมเพื่อแย่งชิงสักเม็ด