กลางจัตุรัสมีเซียนนางหลายสิบคนในฉลององค์สีสันสดใสกำลังร่ายรำโอ้โลม บทเพลงเซียนดังก้องไพเราะ ท่ารำอ่อนช้อยงดงามจนมิอาจบรรยาย
ทั่วทั้งจัตุรัสถูกประดับประดาจนราวกับภวังค์แห่งดินแดนเซียน
ศิษย์แห่งตำหนักสวรรค์สระหยกและบรรดาผู้แข็งแกร่งในสังกัดหลินฉางคงล้วนเข้าประจำที่ครบถ้วนแล้ว
ทุกคนนั่งอยู่ในที่นั่งของตน ใบหน้าเปี่ยมลึกด้วยความปีติแห่งการรอดชีวิตจากห้วงมรณะและความกตัญญูสุดจิตสุดใจ คอยรอการปรากฏตัวของผู้เป็นเจ้าภาพในงานเลี้ยงครั้งนี้
เมื่อเหล่านางเห็นร่างของหลินฉางคง หลินชิงเสวี่ย และเหล่าสตรีปรากฏขึ้น
ทุกคนลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ก้มกราบอย่างเคารพนบนอบ
“ขอน้อมรับเสด็จเจ้าวังผู้เป็นท่าน! ขอน้อมรับเสด็จท่านหญิงรองเจ้าวัง! ขอน้อมรับเสด็จท่านผู้เป็นนางทั้งหลาย!
ทายาทเจ้าวังทรงพระเดชคุณไพศาล เป็นหนึ่งเดียวนิรันดร์ไร้ผู้ใดเสมอ ช่วยตำหนักสวรรค์สระหยกให้พ้นจากห้วงเพลิงน้ำ พระคุณแผ่ไพศาลสู่ชั่วกัลป์
พวกเราทั้งหลายขอกราบขอบพระคุณท่านหญิงรองเจ้าวัง!”
เสียงน้อมรับเสด็จดังกึกก้องราวกับภูเขาร้องทะเลถล่ม ระเบิดก้องทั่วจัตุรัส สะท้อนก้องไปทั่วทั้งตำหนักสวรรค์สระหยก
สายตาทุกคู่ตรงเข้าหาหลินฉางคง เต็มเปี่ยมด้วยตื่นตระหนกตื่นตาตื่นใจ ความเคารพบูชา และความกตัญญูที่ผุดขึ้นจากสุดส่วนลึกของวิญญาณ
หลินฉางคงมองเหล่านางทั้งหลาย ยิ้มอย่างสุขุมกล่าวว่า
“ทุกท่านล้วนเป็นคนในคณะเดียวกัน ไม่ต้องออกนอกหน้า ไม่ต้องมากมายด้วยธรรมเนียม เชิญนั่งได้เลย”
“ขอบพระคุณท่านหญิงรองเจ้าวัง!”
ทั้งจัตุรัสระเบิดเสียงโห่ร้องด้วยความปีติจนสะเทือนฟ้าสะท้านปฐพี
ทัศนียภาพของผู้คนนับแสนตะโกนพร้อมกันย่อมตราหนักใจใครต่อใครได้ทั้งสิ้น
จากนั้นทุกคนต่างเข้านั่งประจำที่ แต่สายตาก็ยังคงแอบมองไปยังร่างในฉลององค์สีครามบนที่นั่งประธาน ดวงตาเปี่ยมด้วยความเคารพและความชื่นชมที่ไม่แฝงเร้นแต่อย่างใด
เหยากวงเทียนจวิน บรรพชนใหญ่แห่งตำหนักสวรรค์สระหยกลุกขึ้นยืน ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง
นางกวาดสายตามองทั่วทั้งจัตุรัส เสียงไร้เนื้อดั่งจันทร์เสวยและศักดิ์สิทธิ์สง่างามดังก้องไปทุกซอกทุกมุมของจัตุรัส กล่าวว่า