"เสียงก้องระงม!"
อุ้งมือทองคำมหึมาและไอสุดขั้วของทั้งห้าจักรพรรดิประมือกันอย่างถึงใจ การปะทะน่าพรึงกลัวระเบิดออกมาเป็นแสงแห่งความพินาศที่ทำให้ฟ้าดินเปลี่ยนสี
แสงนั้นเผาผลาญระอุและกว้างใหญ่ไพศาล ระเบิดพร้อมกันกลางท้องท้องดาว
ห้วงว่างเปล่าที่จุดศูนย์กลางของการปะทะมลายสลายไปทีละนิด ไออลเวงน่าสะพรึงกลัวไหลบ่ากลับกลืนไปรอบด้านดุจคลื่นยักษ์
แต่ครั้งนี้ คลื่นมลายจากการปะทะไม่ได้แผ่ขยายไปไกลนัก
เพียงสั่นสลายดาวโบราณร้างดวงที่เคยตายสนิทรอบข้างเท่านั้น ไม่กระทบกระเทือนถึงตำหนักสวรรค์สระหยกที่อยู่ไกลออกไปและเหล่าผู้คนบนสมรภูมิ
นั่นคือผลจากการควบคุมโดยเจตนาของหลินฉางคง
ยิ่งรับมือกับทั้งห้าจักรพรรดิบ่อยครั้ง ยิ่งทดสอบและไขความจำกัดของพลังของพวกเขา
การควบคุมพลังของเขายิ่งทำได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ
ค่อย ๆ ทำได้ทั้งปราบปรามการโจมตีของทั้งห้าจักรพรรดิอย่างเต็มกำลัง และไม่ให้คลื่นแห่งสงครามกระทบผู้บริสุทธิ์รอบด้าน
ทั้งห้าจักรพรรดิฝืนทนต้านการโจมตีน่าสะพรึงไร้ขอบเขตนั้นอย่างยากลำบาก
ต่างคนต่างเหงื่อท่วมศีรษะ เลือดจักรพรรดิไหลทะลักจากบาดแผลราวกับไม่ต้องเสียเงิน
ในใจล้วนเต็มไปด้วยความสยดสยองและความเชื่อไม่ได้
ทำไม?
ทำไมทั้งห้าแตกกฎห้ามแล้วสูงส่งขึ้นกลับคืนสู่จุดสูงสุดของขั้นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แล้ว
ทั้งห้าร่วมมือกันยังต้านสิ่งมีชีวิตอสูรนี่ไม่ได้อีกหรือ?
มันไม่สมเหตุสมผล ไม่สอดคล้องกับกฎเกณฑ์แห่งวิถีสวรรค์ และล้มล้างทุกความเข้าใจที่พวกเขามีต่อพลังอำนาจโดยสิ้นเชิง
"สิ่งมีชีวิตอสูรนี่มันอสูรชนิดไหนกันแน่
ทำไมพวกข้าแตกกฎห้ามสูงส่งขึ้นกลับคืนสู่ไร้เทียมทานจักรพรรดิสูงสุดแล้วยังต้านเขาไม่ได้?
เป็นไปไม่ได้ จักรพรรดิคือพลังรบสูงสุดของทุกภพทั้งปวง จะมีผู้ใดเหนือกว่าห้าจักรพรรดิร่วมมือกันได้อย่างไร
หรือว่าเขาก้าวข้ามก้าวนั้นไปจริงแล้ว?"
จี้เมี่ยไห่หวงตะโกนออกมาระหว่างการต้านทานอย่างยากลำบาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคลั่งที่ก้นขอบพังทลายและความไม่ยอมรับ
มหาสมุทรสูญญากาศของเขาถูกอุ้งมือทองคำปราบปรามจนระเหยหายไปเรื่อย ๆ
ทั้งห้าจักรพรรดิตกอยู่ในความสงสัยตัวเองอย่างลึกซึ้ง ใจเต็มไปด้วยความสยดสยองและความสิ้นหวังที่บรรยายไม่ถูก