“ท่านชาย ชาติก่อนกระหม่อมฉันเคยได้พบบันทึกเกี่ยวกับเผ่าเซียนวิญญาณในแดนร่องรอยโบราณแห่งหนึ่ง
เป็นเผ่าพันธุ์อันน่าอัศจรรย์อย่างยิ่ง หากได้รับความช่วยเหลือจากพวกนาง ต้นโอสถศักดิ์สิทธิ์บนเกาะโอสถย่อมเติบโตงอกงามเพิ่มขึ้นหลายเท่า”
เสิ่นชิงหลีเอ่ยขึ้นเบา ๆ ในน้ำเสียงแฝงความเห็นชอบ
“ท่านชาย ท่านก็ประสงค์จะตามหาร่องรอยของเหล่าชนเผ่าเซียนวิญญาณหรือไม่?”
เหยาซีเทียนจวินมองไปยังหลินฉางคง แววตาเปี่ยมความเข้าใจ
“อืม ใช่เชียว
ถ้าหาได้ชนเผ่าเซียนวิญญาณมาดูแลเกาะโอสถก็ย่อมดี
เกาะโอสถต้องการผู้ดูแลอย่างพิถีพิถัน จึงจะแสดงคุณค่าสูงสุดได้
เหยาซีผู้อาวุโส พวกท่านทราบไหมว่าปัจจุบันเผ่าเซียนวิญญาณยังมีผู้สืบสายเลือดหลงเหลืออยู่หรือไม่?
แล้วภพเซียนวิญญาณยังคงดำรงอยู่หรือไม่?”
หลินฉางคงพยักหน้าเบา ๆ ในน้ำเสียงเปี่ยมความหวัง
เมื่อเหยาซีเทียนจวินได้ฟังดังนั้น ใบหน้านางจึงแสดงความเสียดายและความรู้สึกผิดออกมาเล็กน้อย
นางถอนใจเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความหลังคิดและความเสียดาย แล้วกล่าวว่า
“กระหม่อมฉันขออภัยอย่างสุดซึ้ง ท่านเจ้าวังหนุ่ม คงจะทำให้ท่านผิดหวัง
ภพเซียนวิญญาณได้ถูกทำลายจนราบคาบตั้งแต่ยุคโบราณ เพราะหายนะที่เผ่าประหลาดจากแดนต่างมิติก่อขึ้น
สงครามครั้งนั้นกวาดไปทั่วทุกภพ ภพเซียนวิญญาณทั้งภพถูกบดเป็นเศษชิ้นส่วน และดับสูญไปนับแต่นั้น
ส่วนยังมีผู้สืบสายเลือดเผ่าเซียนวิญญาณเหลืออยู่ในโลกหรือไม่ ก็ไม่มีผู้ใดทราบ
นับแต่นั้นเป็นต้นมาตลอดหมื่นกัลป์ ไม่มีผู้ใดได้พบชนเผ่าเซียนวิญญาณอีกเลย ไม่มีตำนานใดเล่าถึงร่องรอยของพวกนางบนโลกอีก
ตำราโบราณนับไม่ถ้วนลงความเห็นว่าเผ่าเซียนวิญญาณได้ถูกกวาดล้างจนสูญเผ่า ไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่
กระนั้นก็ตาม แม้จะยังมีผู้รอดชีวิตหลงเหลืออยู่จริง คงจะเหลือไม่มาก และไม่มีใครทราบว่าจะแอบซ่อนตัวอยู่ ณ มุมใดอันห่างไกล
ในทุกภพเช่นทุกวันนี้ คงไม่มีผู้ใดสามารถตามหาร่องรอยของพวกนางได้อีกแล้ว”
ในน้ำเสียงของนางเปี่ยมด้วยความเสียดายอย่างลึกซึ้ง เห็นได้ชัดว่านางก็รู้สึกอนาถใจต่อการสูญสลายของเผ่าพันธุ์อันน่าอัศจรรย์นี้เช่นกัน
“เช่นนั้นหรือ ก็น่าเสียดายจริง ๆ”