# บทที่ 55 ก็แค่หมาขี้แพ้ตัวหนึ่ง
เจ้าหลงวิ่งฉิวอยู่บนหลังคาเตี้ย ๆ
หัวหน้าบอกแล้ว หากตนทำคนคนนี้หลุดมือไป หลังจากหาอะไรดี ๆ กินแล้วก็ไปกระโดดแม่น้ำซะ
ความหมายแฝงก็คือตนจะเป็นผีอิ่มหมี
ปัญหาคือเจ้าหลงรู้สึกว่าตนยังไม่อยากตาย
ปีก่อนแต่งเมีย ปีที่แล้วมีลูก ต้นปีนี้ยืมเงินพี่น้องก้อนหนึ่ง ถึงได้ซื้อบ้านในจิงเฉิงที่ "อยู่ยาก" ได้...
ถ้าตายตอนนี้ก็ขาดทุนย่อยยับ
หากตนไม่เพียงไม่ตาย ยังจับเป็นขโมยคนนี้ได้ ชีวิตต่อจากนี้ก็จะเป็นวันดี ๆ
ไม่เพียงก้าวหน้าขึ้นขั้นหนึ่ง ยังซื้อบ้านให้ลูกชายได้อีกหลัง
เจ้าหลงคิดอย่างนี้ คนที่หนีก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน
เขาคิดว่า แค่ตนรอดกลับไปได้ แค่บอกข่าวกับคนที่อยู่เบื้องหลังตน แล้วตนจะไม่รวยได้ยังไง แถมยังรวยใหญ่ด้วย
เขาไม่รู้ว่า คนข้างหลังเขาไม่อยากให้เขากลับไป
กำลังวิ่งหนีตาย จู่ ๆ ร่างก็กระตุกวูบ ซวนเซแล้วก็หมดแรง เหยียบหลังคาทะลุ ตกลงมาจากเพิงหญ้าหลังหนึ่ง
"ทำไมกัน?"
เขาอยากรอดกลับไปรายงานข่าว เขาไม่รู้ว่าตนรอดไม่ได้อีกแล้ว
พวกที่รู้ข่าวแล้วไม่เพียงไม่อยากให้เขากลับไปเพื่อไม่ให้เปิดเผยพวกตน แต่ยังส่งคนมาดักฆ่าเขาด้วย
ขอแค่ไม่มีหลักฐาน นี่ก็เป็นแค่พวกขโมยลัทธินอกรีตเท่านั้น
ไม่ทันที่ชายคนนี้จะลุกขึ้น ลูกธนูอีกดอกก็ยิงมาจากที่ไกล มุมแปลกและแม่นยำ
ชายคนนั้นหลบหลีก คนยิงคำนวณไว้แล้วว่าเขาจะหลบ ครั้งนี้ก็ยังแม่นยำยิ่งที่ต้นขาเขา
ความเจ็บปวดโถมท่วมชายคนนี้เหมือนกระแสน้ำ
เขาไม่รู้ว่าคนที่ฆ่าเขาเป็นคน "ในเครื่องแบบ" หรือว่าคนที่นายส่งมา
ตอนนี้เขาแค่อยากมีชีวิตอยู่ อาศัยความคุ้นเคยภูมิประเทศ มองข้างหลังแวบหนึ่ง แล้วก็วิ่งกะเผลก ๆ
วิ่งหนีตาย!
ชายที่แอบยิงธนูจากที่ไกลแต่แรกตั้งใจจะเก็บเขาให้จบ ๆ ไป ใครจะรู้ว่าเจ้าหลงพลุ่งออกมาเสียก่อน
เขาหน้าบึ้งตึง ยิงธนูดอกหนึ่งออกไปอีก ครั้งนี้ ธนูยาวเสียบทะลุร่างชายคนนั้นไปเลย
ในกลุ่มคน ซูหวายจิ่นหาวหวอดใหญ่
"หน้าไม้เสินปี้ ของดีนี่ แล้วนี่ใครอีกล่ะ?"
โบกมือ คนใช้ตระกูลซูตามไปติด ๆ
ซูหวายจิ่นหันตัว จับแก้มตัวเอง พูดเสียงอู้อี้:
"ไปเลย ข้าอยากรู้ว่าเขาใช่คนตระกูลหยางหรือไม่"
ตระกูลหยางในปากของซูหวายจิ่นก็คือหยางปั๋วนั่นเอง