# บทที่ 74 หลี่จิ้นจง
"พวกก่อความวุ่นวายฆ่าทิ้งได้เลย ไม่ต้องมาถามข้า!"
ลมทะเลของกองเทียนจินกรีดเหมือนคมมีด ซูหวายจิ่นมองบาดแผลบนใบหน้า น้ำเสียงเย็นเยียบ
"พี่จิ่น ที่มารบกวนไม่ใช่เพราะพวกก่อความวุ่นวายหรอก แต่เป็นจดหมายจากจิงเฉิง นายท่านอวี๋สับเปลี่ยนกำลังไปค่ายใหญ่เมืองหลวง พวกบ้านที่สนิทกันไม่สบายใจ..."
"ไม่ต้องสนใจ เผามันซะ บอกพวกมันไปว่า อวี๋ลิ่งแท้จริงแล้วเป็นคนที่รักษากฎเกณฑ์ที่สุด เขาเป็นคนดีนะ!!"
"รับทราบ!"
ประตูปิดลง คนรับใช้ที่มาส่งข่าวถอนหายใจส่ายหัวแล้วจากไป
ปีนี้ช่างเป็นปีที่มากเรื่องจริงๆ ร้านค้าทั้งหมดในจิงเฉิงถูกชำระล้าง เหลือไว้เพียงที่กองเทียนจินแห่งเดียว
ฮูหยินก็ไม่สบาย ร้องไห้น้ำตานองหน้าอยู่ทุกวัน
ในใจพี่จิ่นเองก็ทุกข์ทรมาน ยามว่างจากงานถึงจะออกจากบ้าน เวลาที่เหลือก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง
ไฟในห้องนอนสว่างวาบก็ยาวทั้งคืน
ซูหวายจิ่นตั้งกองเรือขึ้นที่กองเทียนจิน
นับตั้งแต่เขามาถึง ท่าเรือต้ากูและท่าเรือเป่ยถังของกองเทียนจินก็ถูกปิด
ไม่ใช่ค้าขายไม่ได้ แต่เป็นการค้าที่เกี่ยวข้องกับเสบียงอาหารทั้งหมดห้ามส่งขึ้นเหนือ นอกนั้นไม่ห้าม
ดูเผินๆ เหมือนไม่มีผลกระทบ แต่แท้จริงแล้วผลกระทบมหาศาล!
แค่ปิดกั้นการค้าเสบียง ตลาดแรงงานแบกหามที่ท่าเรือก็ซบเซาลงทันที
คนเราอยู่ว่างไม่ได้ พอว่างก็จะเกิดเรื่อง พวกก่อความวุ่นวายก็เลยเกิดขึ้น
ซูหวายจิ่นนำคนไปฆ่าเสียหลายยก
"ค่ายใหญ่ทะเลเก๋อเจ้า" ที่กองเทียนจินถูกยึดครองอย่างราบรื่นแล้ว
บัญชีระบุว่าค่ายใหญ่ทะเลเก๋อมีกำลังพลสูงถึงหกหมื่นสี่พันกว่านาย แต่ตอนเช็คยอดกลับมาปรากฏตัวแค่สามพันสองร้อยกว่านาย
สามพันสองร้อยกว่านายนี้ล้วนแก่ชราอ่อนแอและพิการ
กองเรือไม่ได้หายไปไหน พวกแรงงานแบกหามที่ท่าเรือนั่นแหละคือทหารกองเรือ
เพราะไม่มีเบี้ยเลี้ยง พวกเขาจึงเลือกหากินด้วยตัวเอง นี่คือสภาพที่เป็นจริง ไม่ต่างจากกองทัพชายแดนเท่าไรนัก
"เรือยังอยู่ไหม?"
"ใครให้เจ้าเข้ามา ออกไป มา..."
คำหยาบที่ซูหวายจิ่นกำลังจะหลุดจากปากถูกกลืนกลับลงคอ
มองไปที่เซียวอู่ซึ่งกำลังผลักประตูเข้ามา มองไปที่อวี๋ลิ่งซึ่งยืนอยู่บนธรณีประตูด้านนอก ซูหวายจิ่นแปลงโฉมเปลี่ยนคนได้ราวกับเล่นกล