# บทที่ 32 ล้มอ๋องนามกระเดื่อง
เอ้อปี้หลงเห็นคนกำลังบิน!
คนที่ลอยขึ้นไปกลางอากาศโบกแขนขาอย่างสิ้นหวังและระส่ำระส่าย แล้วพลันร่วงตุ้บลงกระแทกพื้น
เอ้อปี้หลงเอียงคอมอง
เขานึกขึ้นได้ว่า ตอนเด็กเคยฝันแบบนี้อยู่บ่อยๆ ในฝันก็บินได้แบบนี้แหละ
ก้อนหินเริ่มร่วงลงมา โศกนาฏกรรมมาเยือนแล้ว!
เสียงอึงกระทบตึงตังกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือสุดจะบรรยาย
มองดูก้อนอิฐหินปูนที่หล่นลงพื้นแตกกระจาย เอ้อปี้หลงเดินเหม่อไปข้างหน้า ร่างแหลกเหลวไร้รูปหลายร่างปรากฏตรงหน้า
พวกมันถูกฝังครึ่งท่อนอยู่ในซากหิน บางส่วนยังมีชีวิต
จ้องมองอิริยาบถบิดเบี้ยวจ้องอที่คนปกติไม่อาจทำได้ เอ้อปี้หลงชักกระบี่บั้นเอว หลับตา พุ่งแทงลงไปอย่างแรง
จนทะลุตลอดร่าง
"อวี๋ลิ่ง แกต้องตกนรกแน่ นรกสิบแปดชั้น!"
ไกลออกไป ยังมีคนคลานอยู่ เลือดซึมออกตามเจ็ดทวารก็ยังคลาน
ด้านหลังเขา รอยทางเลือดที่ขาดเป็นช่วงๆ ทอดยาวเหยียดต่อเนื่อง
เอ้อปี้หลงหลับตาฟันอีกครั้ง!
ไกลออกไป เสียงแตรเขาและเสียงกลองศึกดังประสานเป็นหนึ่งเดียว
เอ้อปี้หลงชะโงกหน้า มองดูพวกหมาฮั่นที่แบกโล่และบันไดเริ่มบุกเข้ามา ถอนหายใจแผ่วเบา
"การแก้แค้นของชาวฮั่นมาถึงแล้ว มังกรดินพลิกตัว เขาศักดิ์สิทธิ์พิโรธแล้ว!"
ฟันกระบี่ พุ่งแทงเข้าที่แผลหนองเน่าอย่างจัง!
เขากลัวตายในเงื้อมมืออวี๋ลิ่ง กลัวหนังตัวเองถูกทำเป็นหน้ากลอง กระดูกขากลายเป็นขลุ่ย
เขายิ่งกลัวการประหารแบบหลิงฉือ
เอ้อปี้หลงอยากตายมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ร่างเริ่มส่งกลิ่นฉี่ก็ไม่อยากมีชีวิตอีกแล้ว
ตัวเขาเองยังทนกลิ่นตัวเองไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนอื่นเล่า?
"พวกฮั่นชั่วช้าสามานย์!"
กำแพงด้านตะวันตกของป้อมด่านฝ่ากู้เหมินที่เคยเป็นความภาคภูมิใจพังทลายลงไปช่วงใหญ่ กำแพงที่ยังไม่พังเต็มไปด้วยรอยร้าว ร้าวกว้างจนยัดหมัดเข้าไปได้!
"ไม่สบายใจ?"
"ไม่สบายใจ!"
อวี๋ลิ่งยิ้มบาง พูดจริงจัง:
"ถ้าเส้นทางไม่ขาดสะบั้น ในสนามรบต่อจากนี้ ยุคที่พึ่งความกล้าแกร่งของคนเพียงคนเดียวตัดสินชัยชนะกำลังจบลงแล้ว!"
"ก็ยังไม่สบายใจ!"
"ฉวยจังหวะมันใกล้โรยราและกำลังถอยจากเวที ข้าหวังว่าเจ้าจะสลักชื่อของเจ้าลงไป ไปเถอะ ลายเส้นสุดท้ายนี้ เราต้องเขียนเอง ฆ่า ฆ่า ฆ่า!"