# บทที่ 94 มีความหวัง
ยิ่งใกล้เมืองกุยฮวา ใจของไห่หลานจูก็ยิ่งกระวนกระวาย
นางไม่ได้กลัวที่จะมายังดินแดนแปลกถิ่นนี้
แต่ตั้งแต่ได้ยินจากปากเซียวอู่ว่าอวี๋ลิ่งยังมีภรรยาอีกสองคน ในใจก็อดจะเป็นกังวลไม่ได้
บิดาของนาง ปู่ของนาง ล้วนมีสตรีมากมาย
ไห่หลานจูเห็นมาตั้งแต่เด็กว่าสตรีเหล่านั้นเล่นเล่ห์เหลี่ยม ใช้ไม้เด็ดต่อหน้าบิดาและปู่เพื่อแย่งชิงอำนาจกันอย่างไร นางไม่รู้ว่าคนที่ชื่อหรูฉือจะปฏิบัติต่อนางเช่นไร
ตอนนี้เผ่าเคออ่อร์ชิ่นไม่ใช่เผ่าเคออ่อร์ชิ่นในวันวานอีกแล้ว
เผ่าเคออ่อร์ชิ่นแต่ก่อนมีคน มีอำนาจ มีทุ่งหญ้า ในฐานะลูกสาวของเคออ่อร์ชิ่นย่อมมีความมั่นใจ
ตอนนี้เผ่าเคออ่อร์ชิ่นแม้จะยังคงอยู่ แต่ก็ถูกตีจนย่อยยับแล้ว
ดังนั้น ลูกสาวชาวเคออ่อร์ชิ่นจึงไร้ค่า!
ในใจแม้จะกระวนกระวาย ตอนนี้ก็ทำได้เพียงฝืนใจเดินหน้าต่อไป พอได้เจอหน้ากันก็คงดีขึ้นเอง
ไห่หลานจูที่กำลังมีเรื่องหนักใจไม่มีอารมณ์จะชมทิวทัศน์รอบข้าง
แต่หม่างกู่ซือและอ้าวปากับคนอื่น ๆ ที่สังเกตมาตลอดทางกลับเบิกตากว้าง
พวกเขาเคยได้ยินว่าอ่านต๋าอาศัยหมู่บ้านปั่นเซิงจนแข็งแกร่งถึงขีดสุด
บัดนี้มาถึงที่นี่ มองดูหมู่บ้านหมู่แล้วหมู่เล่า หม่างกู่ซือ อ้าวปาและคนอื่น ๆ ก็ตื่นตะลึงยิ่งนัก
นี่ที่ไหนจะใช่หมู่บ้านกัน นี่มันประหนึ่งชนเผ่าย่อยเผ่าแล้วเผ่าเล่า
พวกมันโอบล้อมเมืองกุยฮวาดุจดวงดาวพิทักษ์จันทร์
หมู่บ้านปั่นเซิงแต่ละแห่งเป็นระเบียบเรียบร้อย หนึ่งร้อยครัวเรือน สุนัขล่าเนื้อเห็นคนมาก็เห่ากระโชกไม่หยุด
มองดูผืนดินสี่เหลี่ยมผืนแล้วผืนเล่า เหล่าคนในเผ่าเคออ่อร์ชิ่นก็เบิกตากว้าง
ตามเสียงสุนัขเห่าที่ดังออกไป ผู้คนที่แต่เดิมกำลังง่วนอยู่ พอเห็นกองทัพใหญ่ก็โถมเข้าใส่ทันที ทะลวงผ่านกองทัพ พุ่งตรงไปหาอวี๋ลิ่ง
ผู้คนยิ่งมากเข้า เด็กน้อย สตรี แม้แต่คนเลี้ยงสัตว์ก็ยังพุ่งเข้ามา...
"พี่ลิ่ง?"
"พี่ลิ่ง ครั้งหน้าใช่ตาข้าหรือเปล่า?"
"พี่ลิ่ง ครั้งหน้าจะตีเหอซีใช่ไหม ข้าสมัครวันนี้แล้วนะ!"
"พี่ลิ่ง อย่าไปฟังเขาเลย พาข้าไปเถอะ ข้ามือเก๋านะ!"
"พี่ลิ่ง ข้าเป็นเผ่าเอ้อร์ตัวซือ ครั้งหน้าข้าก็ขอไปด้วย..."
คนเผ่าเคออ่อร์ชิ่นพวกนั้นมองดูคนกลุ่มนี้ที่เอ่ยปากก็ร้องจะออกรบ พากันขนลุกซ่า