# บทที่ 44 หาทางรอดจากทางตัน
"ท่านลิ่ง ท่านยังไม่มาอีกหรือ"
เมิ่งฉืออีนวดแขนที่ปวดเมื่อยพลางสวดอ้อนวอนขอให้อวี๋ลิ่งมาถึง
ในฐานะมือรองของพี่ชุน ช่วงครึ่งปีกว่านี้ช่างอยู่อย่างยากลำบากขึ้นทุกวัน ศัตรูก็ทวีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ!
"ทนไปอีกประเดี๋ยว พรุ่งนี้เริ่มตีฝ่าวงล้อม!"
พี่ชุนไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่ เขาไม่ได้รู้สึกลำบากใจแบบเมิ่งฉืออี กลับรู้สึกคุ้นเคย และฮึกเหิมด้วยซ้ำ
เข้าฤดูหนาวแล้ว ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดกำลังมาถึง พวกเผ่าเร่ร่อนก็ต้องหาทางเตรียมตัวข้ามฤดูหนาวตามธรรมชาติ!
ก่อนหน้านี้ก็เป็นแบบนี้ แต่ปีนี้ไม่ได้ลำบากถึงเพียงนี้
ท้องทุ่งหญ้าปีนี้ลำบากแท้จริง ภายในไร้ผู้นำ ต่างคนต่างเป็นใหญ่
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะไม่ได้ดีไปกว่านี้เท่าไหร่ แต่ทุกเผ่าก็ยังไม่ฉีกหน้ากับหลินตันเข่อหาน ตามนามแล้วยังขอผลประโยชน์บางอย่างได้
ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ตอนนี้ใครก็อยากเป็นอ๋อง
ก่อนหน้านี้ยังออกรบภายใต้การบัญชาการอันเป็นหนึ่งเดียวของอ๋องได้ แม้ผลจะไม่ดีนัก ข้ามกำแพงเมืองไปไม่ได้
ขอเพียงสร้างความโกลาหลมากพอ ตลาดการค้าชายแดนหลังจากนั้นไม่นานก็จะใหญ่ตามไปด้วย
ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ซุนเฉิงจงแห่งต้าหมิงมาแล้ว คุมธัญพืชเข้มงวดนัก
หากมีเพียงเท่านี้ก็ไม่ถึงกับลำบากใจ แต่น่าเสียดายที่ในท้องทุ่งหญ้ามีหมาของต้าหมิงมาอยู่ คือพี่ชุนแห่งเผ่าเย่เฮ่อ
คนพวกนี้ซุ่มอยู่ในท้องทุ่งหญ้าราวกับฝูงหมาป่าหิวโหย
หาโอกาสเข้ามาปล้นชิงเสียเป็นพักๆ
การปรากฏตัวของพี่ชุนยั่วโมโหเจ้าแห่งถิ่นนี้ นั่นคือเผ่าเนิ่นเคออ่อร์ชิ่น
บางทีอาจถูกกระทำจนขยะแขยงเข้าจริงๆ หรือไม่ก็นายของพวกเขาได้ออกคำสั่งมา!
เผ่าเนิ่นเคออ่อร์ชิ่นร่วมมือกับทุกเผ่าสานตาข่ายขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้ว!
ตาข่ายนี้เดิมทีก็คือทางตันทั้งสิ้น แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อบุญวาสนาของพี่ชุนดีเกินไป ทุกครั้งเขาสามารถหาเจอจุดอ่อนได้อย่างแม่นยำ หลบหนีรอดไปได้อย่างง่ายดาย
ครั้งนี้ก็มาอีกแล้ว...
"ในรัชศกเจียจิ้ง อู้เหลียงฮาสามกองถูกเผ่าเคออ่อร์ชิ่นและเผ่าฉาฮาร์เป็นต้นโจมตีจนพ่ายพัง ชนเผ่าเคออ่อร์ชิ่นมองโกลจึงค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นในระหว่างกระบวนการนี้..."
"เดี๋ยวๆ เคออ่อร์ชิ่นกับเผ่าเนิ่นเคออ่อร์ชิ่นต่างกันอย่างไร"