# บทที่ 67 กฎสิบชักหนึ่ง
โอปาเป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน!
เมื่อรู้ว่าเรื่องราวไม่อาจพลิกกลับได้แล้ว เขาก็เลือกที่จะสวามิภักดิ์ทันที
นับรวมการสวามิภักดิ์ครั้งนี้ เผ่าเคออ่อร์ชิ่นได้สวามิภักดิ์ต่อหลินตันเข่อหาน ต่อทาสเจี้ยนโจวแห่งเหลียวตง และตอนนี้ก็อวี๋ลิ่งแล้ว!
หากจะนับให้ละเอียด ต้าหมิงก็นับด้วย!
อวี๋ลิ่งชื่นชอบเคออ่อร์ชิ่น ที่นี่ทุ่งหญ้าเขียวขจีอุดมสมบูรณ์
แต่อวี๋ลิ่งกลับไม่ชอบคนกลุ่มนี้ของเคออ่อร์ชิ่นแม้แต่น้อย ต่อให้หลินตันเข่อหานอยู่ที่นี่ก็ตาม เขาก็มีใจมุ่งมั่นจะเทียบเทียมบรรพชน
โอปากับพวก คิดแต่จะฉกฉวยโอกาส!
คนพวกนี้ไม่เพียงเป็นกกไม้ชายน้ำ ยังผูกสัมพันธ์แต่งงานกับพวกเจี้ยนหนูอีกด้วย
อวี๋ลิ่งไม่กล้าเชื่อใจคนพวกนี้ เขาสวามิภักดิ์ตอนนี้ แต่ไม่แน่เมื่อไหร่อาจจะแทงข้างหลังคุณสักวัน
"ซานจวิน พวกเราสวามิภักดิ์จริง ๆ นะขอรับ!"
อวี๋ลิ่งยิ้มบาง โบกมืออย่างสุภาพ
กฎสิบชักหนึ่งนี่โหดเกินไปแล้ว
ไม่ว่าสูงต่ำดำขาวเพียงใด จากคนธรรมดาถึงนักรบของแต่ละเผ่า ไปจนถึงผู้นำและหัวหน้าของแต่ละเผ่า ถูกคนของอวี๋ลิ่งแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อยทั้งหมด
เท่าเทียมกันหมด จับฉลากตัดสินความเป็นความตาย!
นั่นก็หมายความว่า ต่อให้คุณเป็นขุนนางสูงศักดิ์ของเผ่าเคออ่อร์ชิ่น
ณ ชั่วขณะนี้ คุณก็มีโอกาสหนึ่งในสิบที่จะถูกฆ่า
ตัวตนสูงส่งในวันวาน ไม่มีความหมายใด ๆ เลย
ถ้าถูกฆ่า ก็น่าจะมีศัตรูสักคน!
แต่ต่อหน้ากฎสิบชักหนึ่ง คนที่ฆ่าคุณล้วนเป็นพวกเดียวกันเอง
เป็นพี่น้องในเผ่าของคุณ เป็นคนชนเผ่าคุณ เป็นเพื่อนสนิทมิตรรักของคุณ
ผู้รอดชีวิตเก้าคนที่เหลือ ต้องลงมือกับคุณที่ถูกจับฉลากด้วยตัวเอง!
หากพวกเขาไม่ลงมือ ทั้งสิบคนก็ตายหมด!
คนที่ฆ่าสิบคนนี้ก็ไม่ใช่คนของอวี๋ลิ่ง แต่เป็นพวกทาสที่ถูกใช้เป็นกองเชลยในสนามรบเมื่อครู่นี้เอง
คนพวกนี้กลายเป็นอิสระชนแล้ว!
เมื่อคนของอวี๋ลิ่งสวมรองเท้าหนังให้พวกเขา...
เมื่ออวี๋ลิ่งถือตราหยกประทับบนใบหน้าพวกเขา เป็นตัวแทนแห่งฉางเซิงเทียน เอ่ยสัญญาด้วยตนเอง บอกพวกเขาว่านับแต่นี้ไปคืออิสระชน...
คนที่เหมือนตายไปแล้วเหล่านี้ มองดูรองเท้าใหม่ของตนแล้วก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
เพียงแต่นับแต่ชั่วขณะนี้ไป พวกเขาเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่