# บทที่ 83 อ๋องปุโรหิตแม่ทัพและอัครมหาเสนาบดี
สนามรบเงียบสงัดลงอย่างรวดเร็ว!
ศึกครั้งนี้จบเร็วเกินคาด แพ้ก็คือแพ้
ตั้งแต่ผู้คุมทัพ จ่งปิง อวี้สื่อ ลงไปถึงนายทหารชั้นผู้น้อย ล้วนแต่ขลาดกลัวตายหรือไม่ก็คิดทรยศมานานแล้ว
เมื่อพ่ายแล้ว ไม่มีทางคิดสู้ตายพลิกสถานการณ์เด็ดขาด
อย่าเห็นว่าก่อนออกเดินทาง บรรดาคหบดีระดมทุนให้เงินมากมาย ก็หาได้รู้ไม่ว่าเงินพวกนี้ไม่ได้ตกถึงมือนายทหารทั้งหมด
ป่านนี้แล้ว จะออกรบประหัตประหารข้าศึกแล้ว ยังแสดงละครฉกชิงทุกหย่อมหญ้าอีก
เงินไม่ได้เป็นไปตามข้อกำหนด ถึงมือนายทหารอย่างครบถ้วน
ถึงมือแค่ส่วนเดียว น้อยนิดยิ่งนัก
การเก็บกวาดสนามรบเริ่มต้นขึ้น ยามนี้เองที่อวี๋ลิ่งมีเค้าความเป็นคนอยู่บ้างเล็กน้อย เขาติดตามผู้คนไปเก็บกวาดซากศพบนพื้น
แม้แต่ศพที่ไหม้เกรียมก็จัดการอย่างเหมาะสม
ในสายตาอวี๋ลิ่ง หากไม่รบราฆ่าฟันกัน ทั้งหมดนี้ก็คือคนของเราแท้ ๆ ต่อให้สิ้นชีพในสนามรบ ก็ควรตายบนเส้นทางสังหารพวกเจี้ยนหนู
จางผู่ จ่งตูเซวียนต้าเอ่ยวาจาไม่ออก
สัญชาตญาณบอกเขาว่าอวี๋ลิ่งจะไม่ปล่อยเขาไว้
ในใจจางผู่ทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง คลุกคลีอยู่ชายแดนมาหลายปี ต่อให้สู้ไม่ได้ วิ่งหนีก็ยังพอทำได้
แต่ปัญหาคือวันนี้ แม้แต่วิ่งยังหนีไม่พ้น
จางผู่หยิ่งทะนงตัวเกินไป หลายปีมานี้เขาเดินราบรื่นเกินเหตุ
บัณฑิตชั้นสองปีที่ยี่สิบหกรัชศกเสินจง ก้าวแรกคือฝึกงานกรมพระคลัง ได้รับตำแหน่งจู่ซื่อกรมพระคลัง
ฉะนั้น เขาเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ขุนนางฝ่ายบุ๋นแท้ ๆ
ไม่ใช่ว่าขุนนางบุ๋นทั้งหมดรบไม่เป็น แต่ในบรรดาขุนนางบุ๋นที่รบเป็น ไม่มีทางรวมจางผู่ไว้ด้วยแน่นอน
คนที่ชอบอาศัยโต๊ะจำลองทรายจัดกระบวนทัพ มาสู้กับพวกอวี๋ลิ่ง พอแพ้แล้วย่อมหนีไม่พ้นแน่นอน
พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าตนจะแพ้เร็วปานนี้
ถูกจับเป็นเชลยพรึบเดียวกลุ่มใหญ่ ตอนถูกจับ ธงเล็กบนโต๊ะจำลองทรายยังไม่ทันล้มเลย
มองดูธงน้อย ๆ พวกนั้น อวี๋ลิ่งก็หัวเราะ
ยังไม่ทันได้เริ่มอะไรเลย ปักธงไปถึงเมืองกุยฮวาเสียแล้ว
ไม่รู้ว่าเริ่มต้นเมื่อใด และจะยุติพฤติกรรมรบบนกระดาษเช่นนี้ลงเมื่อใด
ข้าศึกไม่มีทางรบตามที่จัดวางบนโต๊ะจำลองทราย
อวี๋ลิ่งไม่ชอบจางผู่ ไม่ชอบแม้แต่น้อย