# บทที่ 19 หัวใจคนกับใจราษฎร
จางหวงเหยียนยังจมอยู่กับภวังค์คิดคำนึง จู่ๆ การไถหว่านในฤดูใบไม้ผลิก็เริ่มต้นขึ้น!
พองานหว่านเริ่ม นอกจากเด็กเล็กๆ แล้ว ทุกคนล้วนโกลาหลวุ่นวาย
หุนหุนกับจ้งหนูไม่ใช่เด็กเล็กอีกแล้ว พวกเขาสองคนก็ต้องง่วนอยู่กับงาน ต้องลงมือเพาะปลูกเช่นกัน!
เพราะกลัวว่าทั้งคู่จะไปขอให้หรูฉือกับหู่พั่วช่วยอีก!
อวี๋ลิ่งจึงออกคำสั่งเป็นการเฉพาะ แบ่งที่ดินให้สองคนครึ่งโต่ว ร่องดินยกคันไว้เรียบร้อยแล้ว
เด็กทั้งสองแค่ต้องช่วยกันหย่อนมันฝรั่งลงดิน ถือว่าภารกิจลุล่วง
งานไม่ยาก แต่ครั้นลงมือปลูก สองคนกลับทำตัวราวกับมีตัวเรือดไต่เต็มร่าง
จะปลูกออกมาเป็นอย่างไร อวี๋ลิ่งก็ไม่สน
อวี๋ลิ่งแค่อยากให้เด็กสองคนหัดทำไร่ให้เป็น
ทำไร่ไถนายังง่ายกว่าขอทานตั้งเยอะ!
ตอนท่านพ่ออวี๋ลิ่งไม่อยู่บ้าน มีแต่คนตามใจพวกเขา เอ็นดูพวกเขา
พออวี๋ลิ่งกลับมา ก็ไม่มีใครกล้าเอ็นดูอีก ใครกล้าขัดคำสั่งทหาร?
แม้ท่านอู่จะไม่อยู่ในข้อห้ามนั้น!
แต่ท่านอู่ในเวลานี้ แบกเด็กไว้บนหลังคนหนึ่ง โก้งโค้งก้นง่วนอยู่ในแปลงนา
บ้านเขาไม่มีที่นา เขาก็ทำนาไม่เป็น ทว่าถูกอวี๋ลิ่งเคี่ยวกรำจนกลายเป็นมือดีด้านการทำไร่ไปเสียแล้ว
ครั้งนี้ เขาก็ยังต้องง่วน มือโตใหญ่ แต่ทะนุถนอกริบ
นิสัยเขาเป็นคนซื่อตรง งานในมือยังไม่เสร็จเขาก็ไม่ไปทำเรื่องอื่น
ครานี้อวี๋ลิ่งยังจงใจส่งเขาไปไกลๆ เพราะกลัวเขาจะเข้าช่วย!
จางหวงเหยียนก็ยืนอยู่บนคันนา
เขาชอบมองคนทำไร่ไถนา เพราะพอเห็นคนอื่นทำนาเมื่อไหร่ เขาก็จะนึกถึงหน้ารวงร่วง
เขาเป็นคนใต้ ที่ลานนวดข้าวทุกปีในหน้ารวงร่วงคือสถานที่สนุกที่สุดในความทรงจำของเขา
พวกผู้หญิงนั่งล้อมวง มือใช้เหล็กแหลมไม้ไผ่ค่อยๆ แคะเมล็ดข้าวที่ถูกลูกหินบดจมลงดิน ปากก็วิพากษ์เรื่องชาวบ้าน
พวกผู้ชายนั่งดื่มชาขมข้างๆ พักเหนื่อย พวกเด็กๆ ก็วิ่งเล่นซ่อนแอบในลานข้าว
แม้เวลาทำงานจะมากกว่าเวลาเล่น แต่ตอนนั้นกลับเป็นยามที่เด็กทั้งหมู่บ้านมารวมตัวกันพร้อมหน้ามากที่สุด
เพราะตามปรกติทุกคนต่างก็ทำงาน งานในนาไม่มีวันเสร็จหมด
จ้งหนูเหนื่อยจนไม่อยากขยับตัวแล้ว