# บทที่ 11 เขานำบรรณาการมาให้เราแล้ว!
ราชสำนักเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับเตรียมการมานาน!
ไม่เพียงแต่คำสั่งจะถูกส่งลงมาอย่างรวดเร็ว แม้แต่อวี้สื่อก็ถูกส่งมา ในนามอันสวยหรูว่าตรวจสอบการป้องกันชายแดน แต่แท้จริงคือการกำกับดูแลให้คำสั่งถูกลงไปถึงพื้น!
ต้าถง เซวียนฝู่ ตอนนี้มีข่าวลือแล้ว!
ข่าวลือว่าเพื่อความปลอดภัยของราษฎรในด่าน เพื่อให้อวี๋ลิ่งนอกด่านสังหารข้าศึกได้สะดวกขึ้น
ผู้ใดในด่านห้ามออกนอกด่าน ห้ามค้าขายกับเมืองกุยฮวา!
“ท่านขุนนาง นี่...นี่มันจะเอาชีวิตข้าน้อย!”
“ท่านลิ่ว ท่านคิดว่าข้าอยากหรือ ข้าเองก็ไม่อยาก แต่ข้างบนส่งคนมา ออกคำสั่งตายตัว ตอนนี้กำลังตรวจเข้มงวด ข้าเป็นขุนนางกระจอกงอกง่อย...”
“ท่านขุนนาง เมืองกุยฮวาไม่ใช่กลับมาเป็นของต้าหมิงเราแล้วหรือ?”
หลี่เค่อสุ่ย กรมภาษีต้าถงประสานมือให้ฝูงชนที่ห้อมล้อม ยิ้มเจื่อนๆ ปัญหานี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะตอบได้!
“ใช่!”
“แล้วเหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้!”
หลี่เค่อสุ่ยกัดริมฝีปาก เบาเสียง:
“ราชสำนักสงสัยว่าท่านอวี๋มีจิตใจคิดการอื่นแล้ว!”
ทุกคนอึ้งงัน ฉลาดพอที่จะไม่รับคำ
“ท่านขุนนาง นี่เป็นแค่ชั่วคราว หรือว่าต่อจากนี้?”
มองดูผู้คนที่ร้อนใจ หลี่เค่อสุ่ยประสานมืออีกครั้ง
เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกขุนนางในราชสำนักคราวนี้เป็นบ้าอะไร เรื่องดีแท้ๆ ทำไมต้องทำเช่นนี้?
ในฐานะเค่อสุ่ย เขามองเห็นมากกว่าคนอื่น
แม้นอกด่านจะ “ปล้นชิง” ประชากรในด่านมาตลอด แต่คนที่จากไปเหล่านั้นพูดตามตรงก็คือผู้ไร้ที่ดิน คือผู้ที่อยู่ไม่รอด
คนพวกนี้ในด่านหาใช่คนดีอะไร!
รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน...
ลักขโมย ตีรันฟันแทง ช่วงชิง ปล่อยข่าวลือ ฯลฯ
ความวุ่นวายมากมายล้วนเป็นฝีมือคนเหล่านี้ เมื่อไร้ที่ดินทำกิน จำต้องหาท้องอิ่ม ย่อมต้องเดินทางอ้อม
อัตราว่างงานสูงคืออัตราอาชญากรรมสูง
ตอนนี้คนพวกนี้ไปนอกด่านกันหมดแล้ว ฟังว่าแต่ละคนอยู่ดีกินดี คนมีความสามารถก็สมัครเป็นทหารไปแล้ว
คนไม่สงบเหล่านี้ไปเสียได้ นับเป็นเรื่องดีเรื่องแรก
เรื่องดีเรื่องที่สองคือเมื่อหนังแกะ กระดูกสัตว์ หนังสัตว์ และสิ่งของต่างๆ จากเมืองกุยฮวาหลั่งไหลเข้าด่าน...
ต้าถงได้ประโยชน์มากที่สุด