# บทที่ 97 คือใคร?
"เมื่อคืนเจ้านอนกับใคร"
"ท่านปู่ ถามเรื่องนี้ทำไมกัน"
"ใช่... ท่านอวี๋หรือไม่"
ไห่หลานจูเขินอายพยักหน้า เมื่อเห็นหลานสาวพยักหน้า หม่างกู่ซือก็ยิ้มแล้วเดินจากไป
สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือหลานสาวไม่เป็นที่โปรดปราน กลัวที่สุดคือนางไม่เป็นที่ถูกใจ
ตอนนี้เขาอยากให้ท้องหลานสาวป่องขึ้นเดี๋ยวนั้น แล้วคลอดเจ้าอ้วนท้วนออกมา
ถึงตอนนั้น เขาก็จะได้หน้าหนาไปคารวะแปดเต็นท์ขาว แล้วค่อยวางแผนก้าวต่อไปของตน
"หัวหน้าเผ่า ท่านดูคนเป็น ข้าส่งหญิงเผ่าเอ้อร์ตัวซือนั่นไปให้ท่านดูแล้ว ท่านว่าเป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง"
อ้าวปาคลึงนิ้ว ทำท่าลึกลับ
"เมื่อวานข้าเผากระดูกแกะถามบรรพชน ข้าว่า... แปดส่วนเป็นเด็กหญิง!"
หม่างกู่ซือได้ฟังก็ยิ้มหน้าบาน ดีอกดีใจ
"เด็กหญิงดี เด็กหญิงนั่นแหละดี ท่านอวี๋โปรดเด็กหญิง!"
"พวกท่านไม่เห็น เมื่อวานท่านอวี๋อุ้มบุตรสาวเดินทั่วเมืองทั้งวันเลย!"
สุนัขจิ้งจอกเฒ่าสองตัวยิ้มออกมาจากใจจริงในยามนี้
เมื่อเห็นท่านปู่เดินจากไปด้วยสีหน้าปรีดาเปรมปรีดิ์ ไห่หลานจูก็เข้าใจดี นางอยากบอกนักว่าเมื่อคืนไม่ได้ทำอะไรเลย
อวี๋ลิ่งเมื่อคืนนี้ไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ
ถึงจะบอกว่าฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ทุกสิ่งฟื้นคืนชีพ ทุ่งหญ้าใหญ่ถึงฤดูที่สรรพสัตว์ผสมพันธุ์กันแล้ว...
แต่ตนก็ใช่สัตว์เดรัจฉานเสียหน่อย
วันที่สามหลังจากกลับมา อวี๋ลิ่งก็เริ่มนั่งว่าราชการหารือกิจธุระ
เมื่อทุกคนประสานมือคารวะเดินเข้าสู่โถงใหญ่ อวี๋ลิ่งก็โค้งมือขอบคุณผู้เข้ามา พร้อมกับแจกของขวัญที่เตรียมไว้ให้
ครั้งนี้อวี๋ลิ่งใจป้ำมาก เพราะการยกทัพออกไปครานี้ ทหารกินกันจนอิ่มแปล้!
ทรัพย์สินไม่ชอบธรรมของอู้เหลียงฮา เผ่าน่ายม่าน และสี่เผ่าใหญ่ของเคออ่อร์ชิ่น ล้วนถูกอวี๋ลิ่งยึดมาหมด
ไม่ต้องพูดถึงของชิ้นใหญ่ แค่เงินทองเครื่องเพชรก็เป็นทรัพย์มหาศาลแล้ว
พวกที่ยังมีชีวิตอยู่อวี๋ลิ่งก็ไม่ละเว้น แหวนที่นิ้ว สร้อยที่คอ ปิ่นที่เสียบผม ยึดมาหมด
ไม่ต้องเอ่ยถึงโสมป่าเหล่านั้น
อวี๋ลิ่งแค่เอาของพวกนี้ออกไปปล่อย ราคาโสมชั้นเลิศจากเหลียวตงจะต้องดิ่งลงเหวแน่
เพราะเคออ่อร์ชิ่นที่แต่งงานเกี่ยวดองกับพวกเจี้ยนหนูมีมากมาย
การทำศึกเผาผลาญเงินทอง แต่ชนะศึกก็ทำเงินมหาศาล