# บทที่ 21 ร่วนต้าฉิงผู้รู้จักทำงาน
"ข้าวทั้งหมดลากกลับบ้านหมดแล้วหรือ?"
"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เชื่อ คิดว่าข้าหลอกเจ้า!
แต่เจ้าลองคิดดูบ้างไหม ช่วงก่อนตรุษข้ามีชีวิตยังไง? ท่านญาติ ข้าวที่ข้าส่งมาให้เจ้ากินให้สบายใจเถอะ!"
"แจกที่ดินให้จริงๆ หรือ?"
"จริง ข้าได้ที่ดินของตระกูลซุนเจ้าที่ดินคนก่อน ผู้ใหญ่บอกว่าที่ดินบนเขาก็ไม่ต้องทำแล้ว รอให้คนมากขึ้นค่อยจัดการ!"
"เจ้าไม่ได้หลอกข้านะ?"
"โอย จะหลอกเจ้าทำไม!"
ในเมืองหลวงแปดทิศปั่นป่วน ส่วนต้าถงและเซวียนฝู่หลังฤดูเก็บเกี่ยวก็เป็นเช่นนั้น
ไม่เหมือนต้าถงและเหอเถาแต่ก่อน ที่มีกำแพงเมืองสูงใหญ่ปิดกั้น ด่านประตูปิดแน่นหนา ข่าวคราวส่งถึงกันชักช้า
การเก็บเกี่ยวครานี้ ทุกคนต่างมองเห็น
ไม่ใช่แค่คนเดียวพูด แต่ทุกคนต่างพูดเช่นนี้
ข้าวที่เก็บเกี่ยวได้แม้ไม่มากนัก แต่ถูกขนกลับบ้านทั้งหมดจริงๆ
ทุกคนจริงๆ ก็ไม่เชื่อ แต่ทุกคนก็ไปเยี่ยมญาติ!
"ท่านกู่ การจัดการของท่านนี้เป็นแผนที่ข้าน้อยเห็นว่าร้ายกาจที่สุดตั้งแต่เข้ารับราชการมา!"
เมื่อได้ยินคำชม กู่เจิ้งเหว่ยดีใจจนปลายจมูกชุ่มเหงื่อ
เพื่อการประเมินปลายปีนี้เขาลุยเต็มที่แล้ว ไม่ลุยเขาก็จะรั้งท้าย รั้งท้ายก็จะถูกคัดออก!
เขาเทียบซุนเข่อว่างไม่ได้เลย
เจ้าหมอนี่วิ่งนำหน้าทุกคนไปไกลแล้ว ไร้ผู้ทัดเทียม!
ไม่เพียงแต่การแจกที่ดินจะทำได้ดี ยังหาโอกาสไปสนามรบและทำความดีความชอบอีก
มีผลงานการรบเป็นฐาน เขาก็เป็นที่หนึ่งของปีนี้แน่
น่าโมโหที่สุดคือ หมอนี่ถูกเก็บมา ใครมีสายตาดีปานนี้ เก็บได้เก่งจริงๆ!
แค่เก็บใครก็ไม่รู้มากดพวกเขาจนหัวไม่ขึ้น จะทำยังไงกัน?
ดังนั้น กู่หน่อยจึงออกนโยบาย "ใครก็ตามที่ไปเยี่ยมญาติ" จะให้ค่าเดินทาง
ให้ไม่มาก หนึ่งเฟินเงินเป็นค่าเดินทาง
เงินหนึ่งตำลึงส่งคนไปเป็นปากเป็นเสียงได้สิบคน สิบตำลึงก็หนึ่งร้อยคน ร้อยตำลึงก็หนึ่งพันคน!
ถึงตอนนี้ ท่านกู่เพิ่งใช้เงินไปยี่สิบกว่าตำลึง
เขาจับจิตวิทยาที่ว่าคนเราชอบ "อวดดีอวดเด่น" ได้อย่างเหนียวแน่น
"ปากเป็นเสียง" สองร้อยกว่าคนไปเยี่ยมญาติ เดินไปตลอดทาง พูดไปตลอดทาง จากนั้นคนพวกนี้ก็จะกลายเป็นปากเป็นเสียงต่อไป
โฆษณาชวนเชื่อจะเร็ว ก็ไม่เร็วเท่าข่าวลือซุบซิบ!