# บทที่ 69 ฝันร้ายส่องสว่างมาสู่ความจริง
"เจ้าต้องแต่งงานกับอวี๋ลิ่ง!"
"ลูกเอ๋ย ชีวิตของคนทั้งเผ่าก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว ข้ามองไม่เห็นความหวังดีในแววตาของอวี๋ลิ่งเลย เห็นแต่เพียงความเหี้ยมโหดราวกับแร้งและหมาป่าที่หิวโหย!"
"ลูกเอ๋ย พึ่งพาเจ้าแล้ว..."
ไห่หลานจูมองบิดาบู้เหอที่จากไป นางคิดว่าบิดาตายไปเสียแล้ว คาดไม่ถึงว่าบิดาจะเป็นเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต
คนจำนวนหลายพันที่หมิงอันนำไป เหลือรอดกลับมาเพียงเขาแค่คนเดียว!
แม้บู้เหอจะมีชีวิตรอด แต่ขวัญก็แตกสลายไปหมดแล้ว เขาเห็นกับตาว่าไอ้คนแซ่หวังนั่นถลกหนังหน้าหมิงอัน!
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ มันยังถือโอกาสเฉือนริมฝีปากของหมิงอันติดมือไปด้วย
ที่บู้เหอยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่เพราะหวังฝู่เฉินใจบุญ แต่เป็นเพราะหวังฝู่เฉินต้องการให้ปากของเขาไปบอกเล่าให้คนอื่นฟัง!
จงจำไว้ว่าอย่าปากพล่อย!
บิดาจากไปแล้ว ปู่หม่างกู่ซือก็จากไปแล้ว!
จิตใจของไห่หลานจูปั่นป่วน อวี๋ลิ่งสังหารผู้คนในเผ่าของนางไปมากมาย แต่สุดท้ายนางกลับต้องไปปรนนิบัติไอ้เพชฌฆาตผู้นี้?
โลกนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?
นางแบมือขึ้น มองดูยาปลุกกำหนัดในมือ ไห่หลานจูยิ่งร้องไห้รุนแรงกว่าเดิม!
นี่มันช่างเสียดสีเสียจริง!
ต่อให้รู้ว่าอวี๋ลิ่งคือเพชฌฆาต แต่พวกนางกลับไม่มีใครเผยท่าทีเคียดแค้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังต้องฝืนยิ้ม!
เหมือนกับตอนที่คนในเผ่าไปบวงสรวงพระลามะ!
พวกท่านบอกว่าปีหน้าน้ำฝนจะต้องตกต้องตามฤดูกาล แต่ปีต่อมาความทุกข์ยากก็ยังคงอยู่
ถึงแม้สิ่งที่พวกท่านพูดจะไม่เป็นจริงเลยสักอย่าง แต่ปีต่อไปก็ยังต้องไปบวงสรวงอยู่ดี
ร้องไห้จนสิ้นเสียง ไห่หลานจูก็ยังต้องตั้งใจประแป้งแต่งตัว
ไม่แต่งตัวไม่ได้ ถ้าไม่ทำ กลุ่มคนข้างนอกก็จะเริ่มฆ่า
ไห่หลานจูรู้สึกว่านี่คือผลกรรม เมื่อก่อนคนในเผ่าไม่เคยเห็นทาสเป็นคน!
ตอนนี้ไอ้พวกทาสพวกนั้นก็ไม่เห็นพวกนางเป็นคน!
พวกมันฟังคำอวี๋ลิ่งเพียงผู้เดียว แค่แววตาเดียว หรือท่าทางที่ไม่เหมาะสมครั้งหนึ่ง ก็จะชักนำมาซึ่งการตอบโต้ที่เหี้ยมโหดที่สุดจากคนกลุ่มนี้
ใช้เขี้ยวกัด ใช้เล็บข่วน ใช้วิธีดั้งเดิมสุดๆ ในการฆ่าคน!
คนพวกนี้ สลักคำว่าล้างแค้นไว้บนใบหน้าอย่างโจ๋งครึ่ม!