# บทที่ 30 การมาถึงของกำลังเสริมระลอกสอง
เสบียงทางทหารที่องครักษ์เสื้อแพรส่งมาถึงแล้ว!
นี่คือการทุ่มเทจนหมดตัว สัมภาระหลากหลายครบครันจนเกือบจะฟุ่มเฟือย
ยารักษาแผลชั้นดีล้วนจัดสัดส่วนมาพร้อมสรรพ
แบ่งเป็นห่อเล็ก ๆ ห่อเล็ก ๆ แกะออกมาใช้ได้ทันที
นอกจากยารักษาแผลแล้ว หน้าไม้เสินปี้ อาวุธทรงพลังที่ยิงทะลุเกราะได้ ก็ส่งมามากถึงสามร้อยคัน!
ซุนฉวนถิงตัวร้อนผ่าว ร่างกายสั่นระริกเล็กน้อย
ลู่ซ่านจี้มาแล้ว ตู้อิงฟางมาแล้ว ซุนหยวนฮว่าที่ฝากตัวเป็นศิษย์สวีกวงฉี่เพราะเหตุผลบางอย่างจึงไม่ได้มา
ตอนนี้ ผู้คนเหล่านี้กำลังนั่งดื่มชาคลายหนาวกับอวี๋ลิ่ง
ซุนฉวนถิงคาดไม่ถึงว่าปีนี้ลมที่เหลียวตงจะรุนแรงขนาดนี้
ตอนที่ร่างกายยังอุ่นจากกา��เดินก็ไม่รู้สึกหนาวเท่าไร แต่พอหยุดนิ่งเมื่อใด ความหนาวชนิดนั้นก็เสียดแทงไร้รูรั่วแทรกซึมเข้าไปในร่าง
"ลำบากพวกเจ้าแล้ว!!"
นับตั้งแต่ครั้งก่อนสู้รบกับพวกเจี้ยนหนูแล้วแยกย้ายกันไป ซุนฉวนถิงก็กลับมายังจิงเฉิง
เขายังอยากเป็นขุนนาง อยากสร้างผลงานยิ่งใหญ่ อยากแสดงปณิธาน
ผลลัพธิ์ก็คือไร้ผลลัพธิ์!
เพราะเขาสนิทสนมกับอวี๋ลิ่ง ตัวเขาจึงถูกประทับตราลึกด้วยคำว่าอวี๋ลิ่ง ถูกตีตราว่าเป็นพวกกลุ่มอวี๋ลิ่ง
พวกคนในชุนนางรับรองไม่ยอมรับเขา
ส่วนผลงานทางการทหารที่ภาคภูมิของเขา ชัดเจนว่าถูกเมินเฉย...
ผลงานทางการทหารมีค่า แต่ต้องดูว่าเจ้าร่วมสร้างผลงานกับใคร
อวี๋ลิ่งต้มน้ำขิงเดือดแล้ว รินให้ซุนฉวนถิงถ้วยหนึ่ง แล้วค่อย ๆ รินให้เจ้าคนที่อยากจะนั่งจ่ออยู่ในกองไฟนั่นเต็มชามใหญ่ถมไป
ซ่งอิงซิงที่ตัวสั่นเทาคุมชามไว้ ใช้ดวงตาพูดคำว่าขอบคุณ!
ปีนี้เขาสอบตกอีกแล้วๆๆ
บัณฑิตที่ออกมาจากสำนักศึกษาไป๋ลู่ต้งที่จริงย่อมไม่สอบตก เหตุผลที่สอบตกเพราะเขายังคงดื้อดึงเลือกใช้ศาสตร์กวนจงมาตอบข้อสอบ
วิชาของจางไจ้ไม่มีปัญหาใดๆ
เขาเชื่อมโยงกับ "ความรู้จากการได้ยินและได้เห็น" เป็นพื้นฐาน แต่ก็ไม่สามารถ "ใช้การได้ยินและการได้เห็นมาผูกมัดจิตใจ" ต้องฝ่า "ความคับแคบของการได้ยินและได้เห็น" ยกระดับไปสู่ขอบเขตของ "ความรู้แห่งคุณธรรม" เทียบเทียมได้กับหวางหยางหมิง
คติสี่ข้อทรงอานุภาพดั่งวจนะของปราชญ์