# บทที่ 72 คุณต่างหากคืออ๋องกบฏ
คนดียิ่งนักมักอายุสั้น คนชั่วยิ่งนักกลับอยู่ยงคงกระพัน!
“ซุนเต๋อกงจะไม่ตาย ยังตายไม่ได้หรอก ผู้เชี่ยวชาญหมอหลวงตั้งมากขนาดนั้น ร่วมกันตรวจรักษา ต่อให้ไปถึงยมโลกแล้ว พวกเขาก็ยังแย่งคนกลับมาได้!”
เว่ยจงเสียนได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอก!
แม้จะรู้สึกว่าคำพูดของอวี๋ลิ่งแปลกๆ อยู่บ้าง แต่ขอแค่ซุนเต๋อกงไม่ตายก็พอ
นี่คือสิ่งที่เสด็จพ่อสั่งเสียไว้ก่อนสิ้นพระชนม์ ซุนเต๋อกงคนเช่นนี้ต้องลงทัณฑ์ตามกฎหมาย
ต้องไปเข้าไช่ชื่อโข่วให้ถูกแล่เนื้อ
การทรยศของซุนเต๋อกงทำให้ในจิงเฉิงเกิดแม่ม่ายลูกกำพร้ามากมาย
คนเหล่านี้ได้ใช้เส้นสายหาช่างฝีมือเก่า จ่ายเงินแล้วเตรียมซื้อเนื้อไปเซ่นไหว้ครอบครัวที่ต้องตายเพราะเขา
หลัวอี๋ก้วน, หลิวฉวี, ฉีปิ่งจง, เฮยอวิ๋นเฮ่อ, หลิวจือ, เฉินซั่งเหริน และคนอื่นๆ...
ครอบครัวของผู้ที่สละชีพเพื่อชาติบ้านเมืองเหล่านี้ได้จับจองที่ในไช่ชื่อโข่วไว้เรียบร้อยแล้ว
เว่ยจงเสียนไปแล้ว แต่สีหน้าของเหวินเหล่าลิ่วดูไม่ค่อยปกติ
เมื่อก่อนกินหมั่นโถวลูกเดือยตั้งห้าอัน แต่วันนี้เขากินไปแค่อันเดียว
“ตกใจกลัวรึ?”
“ข้าว่าใช่!”
“จะตามนักพรตมาเรียกขวัญให้เขาดีไหม?”
ไหลไฉยิ้มเยาะๆ กึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม เอ่ยเสียงต่ำว่า “ท่านอู่รู้จักสวดมนต์นะ!”
อวี๋ลิ่งรีบบอกว่า “ข้าไม่ไป!”
“พี่ ท่านพี่สะใภ้บอกว่าหลานชายสองคนโตแล้ว ให้ท่านหาเวลาตั้งชื่อให้เด็กๆ หน่อย!”
อวี๋ลิ่งครุ่นคิดครู่หนึ่ง พูดอย่างจริงจังว่า:
“ท่านเหวินจงครุ่นคิดไว้แล้ว ทั้งชื่อจริงและชื่อรองล้วนอยู่ในนั้น ‘มหาปัญญากว้างขวาง ปัญญาน้อยคับแคบ วาจายิ่งใหญ่ร้อนแรง วาจากระจ้อยร่อยพร่ำเพรื่อ’ เลือกจากตรงนี้ก็แล้วกัน!”
ในเมื่อเป็นคำของท่านเหวินจง ทั้งยังมาจากคัมภีร์ “ฉีอู้ลุ่น” ก็ไม่มีอะไรต้องเลือกมากแล้ว
หุนหุนเรียกว่าหวังเสียน ชื่อรองต้าจือ ฝั่งจ้งหนูก็คืออวี๋เจียน ชื่อรองเสี่ยวจือ
“อืม ข้าจะไปบอก!”
ไหลไฉวิ่งพลางพูดพลางจากไป ท่านพี่สะใภ้จะต้องกลับต้าถงแล้ว ถึงปลายฤดูใบไม้ผลิทางนั้นก็ยังหาคนคุมงานไม่ได้สักคน
เหวินเหล่าลิ่วกินหมั่นโถวเสร็จก็เดินจากไป อวี๋ลิ่งไม่กล้าถาม พวกคนอื่นก็ไม่กล้าถาม
“คิดตกหรือยัง รับสืบทอดภูมิความรู้ของข้า!”