# บทที่ 60 ฟ้า ต้องเปลี่ยนแล้ว
ที่แท้แล้วไม่ใช่ว่าจูโหยวเจี่ยนไม่ฉลาดพอ แต่เพราะคนที่เขาเจอนั้นฉลาดเกินไป!
พวกนี้กินเกลือมากกว่าที่เขากินข้าวเสียอีก
เขาคิดว่ากำลังช่วยเสด็จพี่ แต่แท้จริงแล้วเขากำลังทำร้ายเสด็จพี่ ความภักดีอันจริงใจถูกใช้ผิดที่ผิดทาง
เขาถูกคนอื่นชักจูงออกนอกลู่นอกทาง!
เขาเชื่ออย่างโง่เขลา ทำอย่างโง่เขลาจริง ๆ
เสี่ยวเหล่าหู่เคยถามอวี๋ลิ่งว่าสอนเด็กอย่างไร อวี๋ลิ่งก็บอกไป
แต่เรื่องนี้ไม่ใช่อวี๋ลิ่งไปสอนเอง และเสี่ยวเหล่าหู่ก็ไม่ใช่คนที่สอนหนังสือบ่มเพาะคนเป็น
ข้าวสารเดียวกันยังเลี้ยงคนได้ร้อยแบบ ยิ่งเป็นการสอนหนังสือบ่มเพาะคนเล่า!
คนที่ตามเรียนกับเฉียนเชียนอี้มีมากมาย แต่เฉียนเชียนอี้ยอมรับว่าเป็นศิษย์เพียงคนเดียว บอกว่าคนนี้มีความรู้เหมือนเขา มีความประพฤติเหมือนเขา
คนนั้นก็คือชวี่ซื่อซื่อ!
หนทางแห่งการสอนหนังสือบ่มเพาะคนนั้นลึกซึ้งนัก สอนให้เป็นคนดีก็ได้ ทำลายคนคนหนึ่งก็ได้
เด็กนั้นมีสภาพที่หล่อหลอมได้ เขาสามารถกลายเป็นแบบที่เจ้าคาดหวังได้จริง ๆ
บนตัวของชวี่ซื่อซื่อมีเงาของเฉียนเชียนอี้ บนตัวของจูโหยวเจี่ยนก็มีเงาของข่งเจินยวิ่น
ฉื่อเคอฝ่าก็คือจั่วกวงโต้วอีกคน!
วิชาเดียวกัน มีแต่คนที่มีสันดานเหมือนกันเท่านั้นถึงจะเดินเข้าหากันได้ คนที่นิสัยเข้ากันไม่ได้ ย่อมไม่มีทางสื่อสารกันได้ในระดับที่ลึกซึ้งกว่านี้!
เรื่องนี้มันแม่นยำราวกับถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า
ฟ้ามืดแล้ว เหล่าขุนนางกลับกันหมด แต่อวี๋ลิ่งยังไม่กลับ นั่งเล่นตัวต่อลู่ปันคนเดียวบนธรณีประตู
รื้อแล้วประกอบ ประกอบแล้วรื้อ วนไปเวียนมาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
จูต้าจุ่ยไม่กล้าเข้าไปยืนใกล้ตัวอวี๋ลิ่ง!
แม้เขากับอวี๋ลิ่งจะมีความสัมพันธ์ที่เคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ไม่ว่าจะฆ่าศัตรูที่ฉางอาน หรือยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ในสมรภูมิเหลียวตง
ยิ่งสัมพันธ์ดี ก็ยิ่งเข้าใจคนคนนี้!
เขาสัมผัสได้ว่าอวี๋ลิ่งกำลังลังเลในเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง
อวี๋ลิ่งลังเลอยู่จริง ๆ ลังเลว่าจะจัดการพวกสารเลวก่อน หรือจะขึ้นเหนือโดยตรง
ขึ้นเหนือ จากนั้นก็รุกเข้าไปทางตะวันออกตามเขตของเผ่าเคออ่อร์ชิ่นแล้วยึดเสิ่นหยางลงได้ทันที