# บทที่ 81 ข้ายังเชื่อมั่นในตัวเจ้า
"ข้าอยากนอน ให้ข้าได้นอนสักหน่อยเถิด!"
แสงที่สาดส่องจากตำแหน่งเดิม ตกกระทบบนร่างของคนคนเดิม
แสงยังเหมือนเดิม แต่คนกลับเปลี่ยนไปแล้ว
หานอวี้ไม่เคยรู้สึกว่าหนังตาของตนจะหนักได้ถึงเพียงนี้มาก่อน
"นอนได้ แต่ต้องบอกเรื่องคนพวกนั้นให้หมดก่อน เจ้าถึงจะไปนอนเดี๋ยวนี้!"
หานอวี้ยิ้ม เขาไม่เคยคิดเลยว่าอวี๋ลิ่งจะกล้าลงมือกับตน
เขาไม่เข้าใจ อวี๋ลิ่งก็เป็นขุนนางไม่ใช่หรือ เขาไม่รู้หรือว่า "เกลือ" นั้นมีสถานะเช่นไร
อวี๋ลิ่งรู้ดี!
เพราะรู้ดี อวี๋ลิ่งจึงไม่ยอมให้พวกนั้นมีโอกาสพลิกฟื้น
จัดการตามทะเบียนสกุล ส่งลงนรกให้หมดทีละคน
อวี๋ลิ่งรู้ว่าตนเป็นคนต่ำช้า แต่เขาก็อยากทวงความเป็นธรรมให้จูโหยวเซี่ยว
ไม่ชอบฮ่องเต้ไม่ใช่ปัญหา อวี๋ลิ่งเองก็ไม่ได้ชอบฮ่องเต้เท่าไร แต่การรังแกคนไร้ที่พึ่งนั้นไม่ได้
การจัดการคนใกล้ชิดของเด็กคนหนึ่งให้สิ้นซาก แล้วแสร้งว่าทำเพื่อเจ้า เป็นสิ่งที่ไม่สมควรทำ
"คุณชายหาน ยังมีใครอีก?"
"ข้าพูดหมดแล้ว ให้ข้าได้พักเถิด จริง ๆ นะ ข้าพูดหมดแล้ว ไท่หยวนสกุลเจี่ย ไต้โจวสกุลหยาง สกุลคั่ง สกุลเซวีย..."
คหบดีในซานซี และอำนาจเบื้องหลังพ่อค้าเกลือ แท้จริงแล้วหนีไม่พ้นสองตระกูล
ตระกูลจางซื่อเหวยที่ผูโจว และตระกูลหวังฉงกู่
หนึ่งเป็นโส่วฝู่เน่ยเก๋อ หนึ่งเป็นปิงปู้ซั่งซู
สองตระกูลใหญ่ผูกสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน ควบคุมส่วนแบ่งแหล่งเกลือหลักอย่างเหอตงและฉางหลูไว้แทบทั้งหมด
ขุนนางและพ่อค้าหลอมรวมกันอย่างแนบแน่น
พวกเขาคิดว่าประชาราษฎร์ที่อดอยากแร้นแค้นไม่เกี่ยวกับตน แต่แท้จริงพวกเขาคือต้นตอของปัญหา
กลุ่มพ่อค้าร่วมมือกับขุนนางท้องถิ่น ผูกขาดการค้าธัญพืชและบิดเบือนราคาอาหาร
ราชสำนักออกเงินจริง แต่ผลที่ได้กลับไม่สามารถแม้แต่จะระดมเสบียงไปบรรเทาภัยได้
เมื่อชนชั้นล่างสุดไม่อาจอยู่รอด ชนชั้นกลางหมดโอกาสสอบเป็นขุนนาง ชนชั้นสูงคือกลุ่มทุนใหญ่มุ่งแต่แสวงหาทรัพยากรเพิ่ม...
เมื่อครบองค์ประกอบเหล่านี้ การเปลี่ยนราชวงศ์ก็กลายเป็น "กลไกซ่อมแซม" เพียงหนึ่งเดียว
ยุคแรกสถาปนาต้าหมิงมีกฎหมายและบทลงโทษที่ชัดเจนในเรื่องนี้
ผลสุดท้ายต้าหมิงได้จูอวิ่นเหวิน