# บทที่ 56 การตื่นขึ้นของมังกร
“กระดูกอ่อนลงหรือยัง?”
ชายฉกรรจ์จ้องมองซูตีอย่างระแวดระวังดุจเสือดาว พลางแผดเสียงต่ำดุดัน เขาลงมือแล้ว
พุ่งออกไปเร็ว ถอยกลับมาก็เร็วไม่แพ้กัน
คุกเข่ากุมท้องอาเจียนเป็นน้ำกรดอยู่กับพื้น ไม่อาจยืดตัวตรงได้
ชายฉกรรจ์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่แม่งคือบัณฑิตอ่อนแอถูกพัดปลิว?
ซูตีผู้ท่วงท่าสง่างามถือดาบสั้นจ่อปลายคางตัวเองไว้ พลางเอ่ยอย่างมั่นใจ
“ตู้ปั๋ว รัชศกเสินจงปีที่สี่สิบเจ็ด สังกัดกองทัพ...”
“ชาวตงหยางเจ้อเจียง ยุทธการเสิ่นหยาง สังกัดหน่วยรบคัดพิเศษใต้บัญชาข้าหลวงใหญ่เหลียวตงหยวนอิงไท่ หลังเมืองแตกปลอมตัวเป็นตู้เหล่าหนิง หลบซ่อนในเสิ่นหยาง คอยกองทัพสวรรค์!”
ตู้ปั๋วสีหน้าตื่นตระหนก “เจ้าเป็นใคร?”
ซูตีเก็บดาบ มองตู้ปั๋วด้วยรอยยิ้ม
“อย่าสนว่าข้าเป็นใคร เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลย ข้าถามเจ้า กระดูกของเจ้าอ่อนลงหรือยัง?”
“ถุย! แข็งกว่าหัวหมา ๆ ของเจ้า!”
ซูตีปาดน้ำลายบนหน้า ลุกขึ้นยืน เอ่ยเสียงเรียบ
“อวงเฉิงแตกแล้ว คลังอาวุธของสองกองธงน้ำเงินทางใต้เมืองมีดินปืนเก็บอยู่ ข้าถามเจ้า เจ้ากล้าไปหรือไม่!”
“เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ?”
“รู้จักจวนซุนทางใต้เมืองหรือไม่ ซุนอวี้ฉีคนนั้นน่ะ ใต้ตุ่มน้ำในครัวหลังมีอุโมงค์ลับ คลานไปตามอุโมงค์หนึ่งลี้ เงยหน้าขึ้นมาก็ถึงคลังดินปืนแล้ว!”
“เจ้า... เจ้า... เจ้า...”
“ปีก่อน ลูกเจ้าป่วย ไม่มีเงินรักษา เจ้าเก็บเงินได้ที่หน้าบ้าน ร้องตะโกนว่าบรรพบุรุษสำแดงปาฏิหาริย์ เจ้าลองเดาซิว่าเงินนั้นใครวางไว้?”
“เจ้า... เจ้า... เจ้า...”
“คราวนี้เดาถูกแล้ว ข้าเป็นคนวาง โอกาสให้เจ้าแล้ว จะแลกตัวเดียว หรือแลกเป็นกอง เจ้าคิดดูเอง!”
ซูตีลูบเส้นผมเงางามเต็มหัวแล้วหมุนตัวจากไป
หลังจากเขาไปแล้ว ตู้ปั๋วเงยหน้าขึ้นก็พบว่า บนม้านั่งตัวเล็กที่เขาเพิ่งนั่ง มีกุญแจดอกหนึ่ง กับกาน้ำทองแดงแวววาวปรากฏขึ้น
“ซูตี กระดูกข้าแข็งกว่าหัวเจ้าจริง ๆ!”
ตูม ตูม ตูม เสียงกลองศึกดังขึ้นในที่สุด ตู้ปั๋วตั้งใจฟัง
เขาเข้าใจว่า นี่คือสัญญาณบุกโจมตีเฉพาะของทัพต้าหมิง มันกำลังบอกว่า...
“สู้ตาย สู้ตาย!”
พร้อมกับเสียงกลองศึก คนที่เงียบสงัดอยู่ทางฝั่งอวี๋ลิ่งพลันเดือดพล่านขึ้นมา