# บทที่ 1 เราเป็นพ่อค้า
มหาประชุมใหญ่ปีใหม่เริ่มขึ้นแล้ว!
วันนี้หน้าประตูหวงจี๋เหมินครึกครื้นเป็นพิเศษ ขุนนางในเมืองหลวงไม่ว่าใหญ่เล็กแค่ไหนต่างก็มาเข้าเฝ้ากันทั้งสิ้น
การเข้าเฝ้าครั้งนี้มีขุนนางเข้าร่วมกว่าพันคน!
มองจากไกลๆ ยิ่งใหญ่อลังการราวกับพิธีสวนสนาม!
แม้จะย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว น้ำแข็งใต้สะพานจินสุ่ยเริ่มละลาย แต่นั่นก็แค่เริ่มละลายเท่านั้น
ขันทีที่ทำความสะอาดถึงกับยืนบนน้ำแข็งเพื่อเก็บกวาดใบไม้แห้ง!
การเข้าเฝ้าครั้งนี้ จูโหยวเซี่ยวเลือกจัดนอกราชวังเช่นเดิม!
จูโหยวเซี่ยวยึดมั่นธรรมเนียมราชบรรพบุรุษแน่นหนา ไม่เปิดโอกาสให้ขุนนางคนใดร้องขอความเมตตาเลยแม้แต่น้อย
การเข้าเฝ้าจัดขึ้นในยาม "ม่อยสั่วง" ฟ้ายังสลัว...
เวลานี้ก็เป็นช่วงที่หนาวที่สุดของวันใหม่เช่นกัน!
อู๋ม่อหยางและเฉินม่อเกายังคงสลับกัน "หวดแส้ส่งเสียง"
เสียงประกาศ "เข้าราชการ" ของหงหลูซื่อยังไม่ทันจบ กรมพิธีการก็วุ่นวายขึ้นมาทันที
เพราะเริ่มมีขุนนางเป็นลมแล้ว!
บนยกพื้นทองกลางระเบียงพระที่นั่งหวงจี๋ จูโหยวเซี่ยวประทับมองลงมายังหมู่ขุนนาง!
จูโหยวเซี่ยวจงใจ!
นับตั้งแต่ทรงหัดอ่านระเบียบราชบรรพบุรุษ ทุกครั้งที่มหาประชุมก็ต้องจัดขึ้นนอกราชวัง ไม่เคยขาดสักครั้ง เปิดทีก็เป็นวัน!
หลังเลิกเข้าเฝ้า...
ได้ยินว่าหัวเข่าของขุนนางสูงวัยนั้นอบอุ่นไม่ขึ้นเลยตลอดวัน
พอหัวเข่าที่เย็นเยียบเสียดกระดูกเพิ่งเริ่มอุ่น มหาประชุมครั้งใหม่ก็เปิดขึ้นอีกแล้ว!
หากแค่หนาวก็ไม่น่ากลัว บางครั้งยังมีลมแรง หิมะตกหนักอีก!
เพื่อการเข้าเฝ้า จูโหยวเซี่ยวขยันขันแข็งนัก!
หลังจากถวายความเคารพและทูลถามทุกข์สุขแล้วก็ถึงขั้นตอนการกราบทูลกิจราชการ หยางเหลียนกระแอมเสียงหนึ่งแล้วเริ่มกราบทูล
เขาจะฟ้องถอดถอนผู้หนึ่ง ถอดถอนเว่ยจงเสียนที่อำนาจล้นฟ้าทุกวันนี้!
ข้อหาทั้งยี่สิบสี่ประการเริ่มขึ้นแล้ว!
"แท้จริงจงเสียนเป็นนักเลงเกเรข้างถนน วัยกลางคนตอนเข้า แต่งตั้งตนเอง แอบเข้าสู่วงใน ตอนต้นยังแสร้งภักดีเล็กน้อย เชื่อถือเล็กน้อยเพื่อลาภยศ ภายหลังจึงอาจหาญทำชั่วใหญ่..."
หยางเหลียนไม่เพียงแต่ลากกางเกงของเว่ยจงเสียนเท่านั้น แต่ยังเอาถุงกางเกงมาครอบหัวเว่ยจงเสียนด้วย!