# บทที่ 42 ชั่วขณะแห่งการฝากฝัง
เด็กคนนั้นชื่อฉุนฉุน
พ้องเสียงกับคำว่า "โง่"!
ในคัมภีร์เต้าเต๋อจิงของเหลาจื่อกล่าวไว้ว่า: ผู้ปกครองคลุมเครือ ประชาชนจึงซื่อตรง ประชาชนจึงตื้นเขิน
อันที่จริงยังมีประโยคต่อมาอีก
ภัยพิบัติเอย คือที่พึ่งของโชควาสนา โชควาสนาเอย คือที่ซ่อนของภัยพิบัติ!
ต่อไปถ้าอวี๋ลิ่งกับหู่พั่วมีลูก ลูกก็จะชื่อเชวียเชวีย เชวียที่แปลว่าใจบกพร่อง!
ท่านพ่อเห็นว่าดี เห็นว่าชื่อนี้เลี้ยงง่าย!
อันที่จริงเขาไม่ได้คิดแบบนี้หรอก
เขาคิดว่าชื่อเล่นของเมิ่นเมิ่นตั้งไม่ดีเสียแล้ว เดิมคิดว่าจะพูดน้อย "ผู้สูงศักดิ์ย่อมกล่าวน้อย" แต่กลับตรงกันข้ามกลายเป็นคนปากมาก
ความคาดหวังกับความจริงมันตรงข้ามกัน!
ปากของเมิ่นเมิ่นเหมือนถูกแช่น้ำพิษร้ายมาแล้ว
ฉุนๆ นี่ดีแล้ว ชื่อว่าฉุนๆ
ทำเช่นนี้ สวรรค์คงจะสงสารเด็กคนนี้ จะประทานความเฉลียวฉลาดให้ หลานสาวตัวน้อยของตนก็จะไม่เฉลียวฉลาดสุดยอดหรือ?
ท่านพ่อไม่สนใจหรอกว่า "ประชาชนจึงซื่อตรง"!
ในสายตาของเขา ไม่มีเรื่องใดจะเทียบได้กับการที่สกุลอวี๋แตกกิ่งก้านขยายเผ่าพันธุ์ เทียบได้กับการมีลูกมากโชคดีมาก
นี่คือความฝันของเขา คือความฝันชั่วชีวิต!
ดูลูกชายหลานชายเสร็จ ท่านพ่อก็เรียกหู่พั่วมาอีกด้านหนึ่ง!
หู่พั่วก้มหน้าต่ำ มือของท่านพ่อชี้มาทางอวี๋ลิ่ง
แม้ว่าพ่อจะไม่ควรพูดเรื่องแบบนี้กับลูกสะใภ้ แต่อวี๋ลิ่งไม่มีแม่ เขาจึงต้องเป็นทั้งพ่อและแม่
"ต่อจากนี้ไปหู่พั่วจะนอนกับเจ้า!"
"หา!"
"หาอะไร เจ้าหา ถ้าหู่พั่วไม่สะดวก สาวใช้ข้างกายนางข้าก็ดูแล้ว อย่าเห็นว่าอวบไปหน่อย คนตาดีดูก็รู้ว่าเป็นคนเกิดลูกง่าย!"
ท่านพ่อยังคงล้างสมองอวี๋ลิ่งต่อไป!
"ข้าเป็นคนผ่านมาก่อน ปิดไฟแล้วความต่างก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก
เซียวอู่มีลูกชายแล้ว เมียเขาก็ตั้งท้องแล้ว เจ้าจัดการให้เขาได้ แต่จัดการให้ตัวเองไม่ได้?"
"พ่อ ต้องมีความรู้สึกนะ!"
"ข้ารู้สิ ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ให้เจ้ามีความรู้สึก เจ้านอนเสร็จแล้ว ในท้องหญิงก็มีเชื้อของเจ้า ความรู้สึกมันก็มาเอง บรรพบุรุษหลายชั่วอายุคนล้วนเป็นแบบนี้!"
"ว่ากันอีกที!"
"เฮ้อ!"
มองดูลูกชายอวี๋ลิ่งวิ่งหนีไป ท่านพ่อจนปัญญาได้แต่ถอนหายใจ