# บทที่ 17 ตับปรองดอง ดวงตาจึงแยกแยะห้าสีได้
(อายุของอู๋ซานกุ้ยในประวัติศาสตร์มีข้อถกเถียงสองทาง ทางหนึ่งว่าเกิดศักราชเสินจงปีที่สามสิบหก (ค.ศ. 1608) สองว่าปีว่านลี่ที่สี่สิบ (ค.ศ. 1612) หนังสือเล่มนี้ถือตามศักราชเสินจงปีที่สามสิบหก ปัจจุบันอายุสิบแปดปี)
“ท่านอวี๋เป็นคนดี!”
“อืม เป็นคนดีจริง ๆ นอกจากให้เงินแล้ว เขายังไม่ยึดเครื่องมือหากินของพวกเราไปด้วย!”
พวกหนีทัพที่คิดว่าอวี๋ลิ่งจะส่งคนมาดักฆ่าพบว่าเรื่องราวไม่เหมือนที่ตนคิด
คนที่จะมาไล่ฆ่าตัวเองไม่มา แต่เงินหนักอึ้งอยู่ในมือ!
สองตำลึง สองตำลึงเต็ม ๆ
สองตำลึงทำอะไรได้ตั้งมากมาย
ถ้าไม่เลือกมาก ซื้อข้าวฟ่างได้สองถัง อาหารพวกนี้กินอย่างประหยัด เป็นของดีช่วยชีวิตได้
ปีกันดารช่วยชีวิตคนทั้งครอบครัวได้เลย!
ถ้าอยากใช้ให้สำราญสักครั้ง...
เงินหนึ่งตำลึงก็ทำให้สมหวังได้แล้ว กินดื่มอย่างดีได้หลายมื้อ
ไก่หนึ่งตัว เนื้ออีกหลายชั่ง เหล้าอีกหลายไห เป็นงานเลี้ยงที่สมเกียรติ
สองตำลึง นี่เท่ากับเงินเดือนของนายร้อยที่มีอำนาจจริงแล้วนะ!
“ท่านอวี๋ดีจริง ได้ยินเขาว่าไม่เคยค้างเบี้ยหวัด ใครไม่มีผลงานจ่ายครบสิบสองเดือน ใครมีผลงานจ่ายสิบห้าเดือน กระทั่งสิบเจ็ดเดือนแน่ะ!”
“อย่าพูดเหลวไหล!”
“ไม่ได้เหลวไหล ตอนลาดตระเวนพี่น้องชาวเหอเป่ยของอู้เหลียงฮาพูดไว้ เรียกว่าอะไรนะ...”
บุรุษร่างล่ำเกาหัว คิดอย่างตั้งใจ พลันตะโกนเสียงดัง:
“ใช่แล้ว เรียกว่าเงินเดือนสิบสาม!”
“ฝันไปเถอะ!”
“ไม่ใช่ข้าฝันนะ เข้าประจำหน่วยครบหนึ่งปี ภายใต้เงื่อนไขไม่มีผลงานทหารทั้งคู่ สามารถได้รับเบี้ยหวัดเพิ่มอีกหนึ่งเดือนตอนสิ้นปีเป็นสวัสดิการเลยนะ!”
“ข้าก็เคยได้ยิน ข้ายืนยัน!”
ข่าวลือนี้จริง ๆ แล้วหลายคนเคยได้ยิน แต่คนเชื่อมีน้อย
พวกที่ชินกับการถูกขูดรีดไม่มีทางเชื่อเรื่องพวกนี้
หนึ่งปีสิบสองเดือน เบิกได้ครบเก้าเดือนก็ต้องจุดธูปไหว้พระแล้ว อย่าว่าแต่จะเบิกสิบสามเดือน สิบสี่เดือน หรือแม้แต่สิบเจ็ดเดือนเลย!
ตอนนี้ดีแล้ว ทุกคนเริ่มเชื่อกันบ้างแล้ว!
การตามคนเช่นนี้ไปฆ่าศัตรู นี่ไม่ใช่ปณิธานแรกเริ่มตอนเข้าเป็นทหารเลวหรือ?
บุรุษที่พูดพลางกัดเงินอีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อ