# บทที่ 6 จั่วกวงโต้ว
"ฟังให้ดี ข้าชื่อจูฉุนเซียง เป็นนายอำเภอของพวกเจ้า..."
"อย่าถามว่าข้าทำอะไรมา และอย่าถามว่าข้าเป็นคนอย่างไร ต่อไปนี้ข้าจะพูด พวกเจ้าฟัง แล้วทำ..."
"บ้านไหนมีสตรี มารับแพะที่ข้า แกะพวกนี้ต่อจากนี้ก็เป็นของพวกเจ้า..."
จี๋หนิงลู่ถูกยึดได้แล้ว เมื่อยึดได้ก็เริ่มปกครอง
ขั้นแรกของการปกครองคือใช้กฎหมายทหาร ข้อแรกของกฎหมายทหารคือหลักประกันหมู่!
ทุกคนถูกสับเปลี่ยนปนเป ถูกจัดกลุ่มใหม่หมด!
เมื่อมองหวังปู้เอ้อร์และซูหวายจิ่นที่ถูกตนบัญชาการ จูฉุนเซียงที่กอดสุนัขก็กลับเป็นเหมือนเดิม
ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องกวาดพื้น เป็นอิสระเสียที!
สิ่งแรกที่ทำหลังจากเป็นอิสระก็คือเลี้ยงสุนัข!
ตราบใดที่เมิ่นเมิ่นไม่อยู่ เขากล้ากอดสุนัขเดินไปทั่ว
ตราบใดที่เมิ่นเมิ่นอยู่ แม้จะไม่ได้อยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่กล้ากอดสุนัข เพราะคำพูดวันนั้นร้ายกาจเกินไป...
ทุกครั้งที่นึกถึงก็รู้สึกว่าไม่ใช่คำพูดคน
ทั้งที่เป็นการเรียบเรียงตัวอักษร ทั้งที่ตัวเองก็รู้จักทุกตัวอักษร เหตุใดจึงพูดคำนั้นออกมาไม่ได้นะ?
ยิ่งคิดยิ่งโมโห ยิ่งโมโหยิ่งจำได้แม่น
ที่ไหนมีคำว่าถอยหนึ่งก้าวฟ้ากว้างทะเลกว้าง ถอยหนึ่งก้าวนี่แหละยิ่งคิดยิ่งโมโห...
จูฉุนเซียงเคยทำงานมาก่อน ไม่ใช่มือใหม่ อวี๋ลิ่งทำอย่างไรที่เมืองกุยฮวา ตอนนี้เขาก็ทำอย่างนั้น
ทำแบบนี้ง่ายกว่าที่ฉางอานมาก!
ที่ฉางอานยังต้องดูแลอารมณ์ของบางคน!
ถ้าดูแลอารมณ์ของบางคนไม่ดี เขาก็จงใจไม่ให้ความร่วมมือ งานที่ทำเสร็จได้ในหนึ่งวันก็ต้องยืดไปจนถึงเส้นตาย!
ที่นี่ไม่ต้องแล้ว ไม่ต้องห่วงอารมณ์!
กฎหมายทหารคืออารมณ์ กฎหมายทหารให้ทำอย่างไร ก็ต้องทำอย่างนั้น!
การรักษาเสถียรภาพอย่างรวดเร็วคือก้าวแรก การวางกรอบโครงสร้างคือสิ่งสำคัญที่สุด!
พวกเจ้าจะไม่ฟัง...
คนที่ไม่ฟังก็ไปได้ทุกทิศทุกทาง
หากไม่ฟังแล้วยังก่อกวน ก็ได้แต่ลงไปข้างล่าง คนดีๆ ไม่เป็น อยากเป็นผี?
"จำไว้ ตั้งแต่วันนี้ไม่มีทาสเลี้ยงสัตว์ ไม่มีทาสเลี้ยงสัตว์..."
ตอนนี้จูฉุนเซียงก็คืออวี๋ลิ่ง
พูดจาเหมือน สำเนียงด่าก็เหมือน แม้แต่ท่าเดินเอามือไขว้หลังก็เหมือน เว้นแต่บุคลิกท่าทางที่ไม่เหมือน!
"รอบๆ มีหมู่บ้านปั่นเซิงกี่แห่ง?"