# บทที่ 96 การจัดการที่ดีที่สุด
หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีคนโปรยสำลีลงมาจากฟากฟ้า
กองทหารม้าขนาดใหญ่ที่นำโดยเจ้าเสี่ยวเหลืองยืนสงบนิ่งอยู่กลางหิมะ
เขาคิดว่าหิมะครั้งนี้คือสัญญาณมงคลที่ฟ้าประทานแก่ตน หิมะมงคลนำพาปีที่อุดมสมบูรณ์
นี่คือสัญญาณที่ดี
หากการศึกนี้ตนรบได้งดงาม เจ้าเสี่ยวเหลืองก็ถือว่าฟันฝ่ามาได้แล้ว จะได้คุมทัพเอกเทศที่ต้าถง
เขาจางเซี่ยนจงก็จะถือเป็นผู้บัญชาการคนหนึ่งแล้ว
อีกด้านหนึ่ง อู๋ซิ่วจงนำทหารชั้นดีหนึ่งพันนายอ้อมไปถึงด้านข้างของสมรภูมิที่กำลังจะเกิดการสู้รบ
เขาเคลื่อนพลอย่างเงียบเชียบ ทางเซวียนฝู่ก็ไม่พบ
เพราะตอนนั้นพวกเขากำลังขุดสนามเพลาะและหลุมดักม้าอย่างเอาเป็นเอาตาย!
โอกาสรบคือสิ่งที่ผ่านวูบเดียวก็หายไป เวลาขุดหลุมดักม้ามันมีประโยชน์ แต่บางครั้งก็ไร้ประโยชน์
รักษาเมืองหรือรักษาชัยภูมิ ป้องกันที่มั่นคงที่มีประโยชน์
แต่หากเป็นศึกสนามบนที่ราบ เมื่อเผชิญการจู่โจมไม่ให้ตั้งตัวก็ไร้ประโยชน์
สำหรับอู๋ซิ่วจงที่แม้จะเป็นรองอยู่เนิ่นนาน แต่กลับอ่านตำราพิชัยสงครามอย่างเจนจบ
หลุมดักม้าคือสิ่งก่อสร้างป้องกันเชิงรับ จะมีค่าก็ต่อเมื่อคาดการณ์เส้นทางเคลื่อนพลของทหารม้าศัตรูเท่านั้น
ในยามที่สถานการณ์ไม่ชัดเจน มันคือภาระที่เปลืองแรงเปลืองทรัพย์
ซุนจือเซี่ยจะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร
แม้จู่เทียนโซ่วและจั่วเหลียงอวี้จะบอกว่าไม่จำเป็น
แต่ข้อเสนอแนะและความเห็นของพวกเขากลับถูกซุนจือเซี่ยใช้คำว่า "ระวังไว้ไม่ผิดมหันต์" โต้กลับไป
ในโลกนี้ไม่กลัวระวังไว้ไม่ผิดมหันต์ กลัวแต่เจตนาดีทำให้เรื่องพัง
กลัวที่สุดคือไอเดียบรรเจิดของคนโง่
อู๋ซิ่วจงเตรียมพร้อมแล้ว อีกด้านหนึ่ง จ้าวปู้ชี่ก็นำคนมาถึงรากฐานของเซวียนฝู่แล้ว
จ้าวปู้ชี่ตาแดงก่ำมองดูกำแพงเมืองเซวียนฝู่ที่สูงตระหง่านแล้วเริ่มแจกธูปให้ทุกคน
ซุนจือเซี่ยกับอวี๋ลิ่งคิดเหมือนกัน!
ซุนจือเซี่ยคิดจะจู่โจมจี๋หนิงลู่โดยตรงจากเซวียนฝู่ แล้วค่อยโจมตีเมืองกุยฮวา
จับครอบครัวของอวี๋ลิ่งให้หมด การศึกนี้ก็จบ!
แผนนี้ดีจริง โอกาสสำเร็จมีมาก
โอกาสสำเร็จมีมาก แต่โอกาสที่จะปฏิบัติได้ไม่มีเลย