# บทที่ 94 ไม่ใช่ข้าไม่มีความสามารถในการบัญชาการ
หว่านเฉวียนจั่วเว่ย เดิมขึ้นกับซิ่งเหอฝู่ในนครหลวง
ปีหงอู่ที่สาม พวกตาตาร์ยึดครองได้ ยกเลิกอำเภอหวยอัน ราษฎรย้ายไปอยู่โยงกวน ภายหลังเปลี่ยนที่นี่เป็นหวยอันโส่วยวี่เชียนหู้
ปีเจิ้งถ่งที่สอง สร้างป้อมฉายโกว และตั้งชานเจี้ยง
หลังจากนั้นขึ้นกับหว่านเฉวียนตูจื่อฮุยสื่อซือ
เพราะอยู่ใกล้กับเซวียนฝู่ ที่นี่มีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง
ปีเจียจิ้งที่สี่สิบห้า แบ่งเส้นทางตะวันตกเป็นสายบนกับสายล่าง สุดท้ายกลายเป็นอำเภอหวยอันกับอำเภอหว่านเฉวียน (อำเภอหวยอันในปัจจุบัน)
บัดนี้ ที่ดินของทั้งสองอำเภอถูกแบ่งไปหมดแล้ว!
ต้าหมิงกว้างใหญ่มาก มีที่ดินมหาศาล หากนับรวมประชากรที่ซ่อนเร้นเข้าไปด้วย ต้าหมิงตอนนี้อาจมีประชากรมากถึงสองร้อยล้านคน
จำนวนประชากรเท่านี้เมื่อเทียบกับภายหลังแล้ว ถือว่าน้อยมากจริงๆ
ที่ดินของต้าหมิงสามารถเลี้ยงดูราษฎรเหล่านี้ได้อย่างเพียงพอ
สาเหตุที่บัดนี้มีปัญหาสารพัดอย่าง สิ่งสำคัญคือที่ดินร้อยละเก้าสิบถูกคนร้อยละสิบยึดครอง
ที่ดินที่เหลืออีกร้อยละสิบ ต้องเลี้ยงคนอีกร้อยละเก้าสิบ
ที่ดินของคหบดีใหญ่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด แต่ราษฎรกลับไม่มีแม้แต่ที่ให้ยืน
จำนวนประชากรสองร้อยล้านน้อยมากจริงๆ ที่ดินของต้าหมิงเลี้ยงดูได้
"หลายปีมานี้ฟ้าฝนไม่ดี หว่านให้น้อยเก็บเกี่ยวให้น้อยกลายเป็นหนทางเอาชีวิตรอด ที่ดินสองหมู่ให้ผลผลิตเลี้ยงคนได้แค่คนเดียว กระผมก็เลยจัดสรรให้คนละสิบหมู่!"
กู่เอ๋อร์บอกเล่าความสำเร็จในการทำงานให้อวี๋ลิ่งฟังอย่างภาคภูมิใจ
เพราะจำนวนประชากรในอำเภอหวยอันกับอำเภอหว่านเฉวียนน้อยเกินไป ทางใต้ของภูเขาหูวอซานก็มีหน้าผาสูงชันมาก กู่เอ๋อร์จึงรวมราษฎรไว้ในพื้นที่ดินราบเรียบ
โดยหลักจัดให้อยู่ใกล้บริเวณแม่น้ำ
"ที่นี่กำลังจะกลายเป็นสนามรบในไม่ช้านี้ เจ้ารีบแจ้งข่าวเดี๋ยวนี้ บอกให้ราษฎรอย่าตื่นตระหนก อย่างมากสามวัน สามวันก็จบแล้ว!"
กู่เอ๋อร์ยิ้ม แล้วอดพูดขึ้นไม่ได้ว่า
"พี่ลิ่ง ให้ข้าออกรบด้วยเถอะ!"
"อย่าไร้สาระ สิ่งที่เจ้ากำลังทำตอนนี้สำคัญกว่าการออกรบ ยังไม่ถึงคราวให้พวกเจ้าต้องออกรบสังหารศัตรู ขอเพียงด้านหลังไม่วุ่นวาย พวกเจ้าก็ทำความดีชอบอันใหญ่หลวงแล้ว!"