# บทที่ 62 เริ่มสะสางบัญชี
ในที่สุดฮองเฮาจางก็ได้เห็นลูกชายสุดที่รักเสียที!
ตัวดำขึ้น อ้วนขึ้น สูงขึ้น แขนเข่าก็ถลอกปอกเปิก
ที่น่าโมโหที่สุดคือที่ก้นยังมีรอยฝ่ามือ เห็นปุ๊บก็รู้เลยว่าเพิ่งโดนตีมา!
"ฮองเฮา เด็กผู้ชายหกล้มขีดข่วนบ้างเป็นเรื่องปกติขอรับ!"
อวี๋ลิ่งตอบอย่างเป็นธรรมชาติ เด็กผู้ชายยังไงก็ต้องหกล้มขีดข่วนบ้าง ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอ
เรื่องแบบนี้จะมาเรื่องมากไม่ได้
ในวังเลี้ยงเด็กสักคนให้รอดนั้นยากนัก การมีชีวิตอยู่อย่างแข็งแรงสุขภาพดีนั้นเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ
"ท่านอาจารย์ของไท่จื่อ แล้วรอยฝ่ามือที่ก้นนั่นล่ะ!"
"ท่านข่งเป็นคนตีขอรับ!"
อวี๋ลิ่งสีหน้าไม่เปลี่ยน คำพูดแบบนี้หลุดออกมาจากปากได้ทันที ถ้าฮองเฮาจางอยากไปสอบถามก็ต้องไปหาข่งเจินยวิ่น แต่ด้วยนิสัยของฮองเฮา นางไม่มีทางไปพบขุนนางนอกแน่
"ท่านข่งไม่มีทางกล้าตี!"
"อ๋อ ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเซียวอู่เป็นคนตี ท่านอู๋ว่าไง?"
เซียวอู่ที่กำลังกินผลไม้อยู่เงยหน้าขึ้นมาทันที หัวเราะพลางพูดว่า
"ใช่ เป็นอย่างนั้นแหละ!"
ฮองเฮาจางจนปัญญา นางนับว่าค้นพบแล้วว่าเมิ่นเมิ่นเหมือนใคร ก็เหมือนอวี๋ลิ่งนี่แหละ
แต่แม่ที่ไหนจะไม่สงสารลูกเล่า
ถึงแม้ลูกชายจะเปลี่ยนไปมาก จิตวิญญาณต่างจากในวังราวฟ้ากับดิน แถมยังอวดดีร้องเพลงประหลาดอย่าง "ใต้สะพานหน้าบ้าน" ได้อีก!
แต่สิ่งเหล่านี้ใช่วัดหัวอกของคนเป็นแม่ได้
กินอิ่มนอนอุ่นไม่ถูกใครรังแก นี่แหละคือสิ่งที่แม่ชอบกังวล ส่วนเรียนไปเท่าไหร่ ได้มากน้อยแค่ไหน นั่นมันเรื่องทีหลัง
พวกนางแค่กังวลเรื่อง "กินอิ่มนอนอุ่นไม่ถูกใครรังแก" เท่านั้น!
จูฉือหรันเริ่มวิ่งเล่นไปทั่วตั้งแต่เข้าวัง!
ความสัมพันธ์ของเขากับแม่นั้นจริงๆ แล้วไม่ได้ลึกซึ้ง การที่ไม่ลึกซึ้งนี้มีสาเหตุจากหลายด้าน
คนที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เล็กคอยปกป้องเขา แท้จริงแล้วไม่ใช่ฮองเฮา
คนที่จูฉือหรันชอบมากที่สุดก็คือเสี่ยวเหล่าหู่กับจูต้าจุ่ย
หลังจากบอกลาแม่แล้ว เขาก็ไปหาเสี่ยวเหล่าหู่เพื่อฟ้องร้อง
ต่อหน้าแม่เขาไม่กล้าร้องไห้ แต่ต่อหน้าเสี่ยวเหล่าหู่กลับปล่อยโฮจนขี้มูกโป่ง
ใช้คลังคำศัพท์ทั้งหมดที่เรียนมาทั้งชีวิตพรั่งพรูฟ้องว่าอวี๋ลิ่งทำร้ายเขายังไง ตีก้นเขาให้เขียนหนังสือยังไง